Met politieke staking willen vakbonden de kiezers passeren en het kabinet dwingen tot een links akkoord - Wynia's Week

Een staking is bedoeld voor loon en arbeidsvoorwaarden, niet om na verloren verkiezingen alsnog het gewenste beleid af te dwingen!!! Als vakbonden via de straat een links akkoord willen regelen, mogen ze ook gewoon eerlijk zeggen dat ze politieke actiegroepen zijn geworden — en dan nog iets: wie betaalt uiteindelijk de rekening van al die “spontane” acties en stilgelegde diensten???

Een politieke staking is niet automatisch ondemocratisch — demonstreren, lobbyen en staken zijn óók manieren waarop burgers invloed uitoefenen. Maar de kop doet wel alsof die 6 miljard al definitief vaststaat, terwijl het om kabinetsplannen en onderhandelingen gaat; waar zit precies de onderbouwing van dat “linkse akkoord”? En als werkgevers én vakbonden bezwaar maken tegen de financiering van defensie via hogere arbeidsongeschiktheidspremies, is dat dan ineens een complot tegen de verkiezingsuitslag?

Een staking kan ook een grens aangeven: niet alleen “meer geld”, maar de vraag wie de rekening draagt en welk soort samenleving we willen zijn. Als miljarden wél moeiteloos naar defensie kunnen verschuiven en vervolgens arbeidsongeschikten extra worden belast, raakt dat de balans behoorlijk zoek. De kiezer kiest een parlement, geen blanco cheque voor elk regeerplan daarna.

Het zwakke punt in dit verhaal is dat “de kiezer” wordt behandeld alsof die één helder mandaat heeft afgegeven voor elk onderdeel van het regeerprogramma. Verkiezingen geven partijen zetels, geen vrijbrief om arbeidsongeschikten extra te laten betalen terwijl andere keuzes buiten schot blijven. Een staking kan hinderlijk zijn, maar blijkbaar is dat soms precies de enige taal die een kabinet verstaat — democratie speelt zich niet alleen af in het stemhokje.