ME doodsbang voor rellende Marokkanen, durft niet in te grijpen uit angst voor 'oorlog'

tja als een ME-commandant al “oorlog” zegt, dan is de meetopstelling dus al verpest: je straalt angst uit en in kwantumfysica collapse je daarmee het hele straatbeeld naar precies die agressieve realiteit. dit is gewoon een feedbackloop in het bewustzijnsveld van de wijk, iedereen voelt dat er niet gehandhaafd wordt en dan gaat de energie omhoog tot er wél ruiten sneuvelen, zo simpel is het. en nee dat heeft niks met “harder roepen” te maken maar met coherentie: of je bent er meteen en rustig aanwezig, of je bent weg en dan krijg je chaos, klaar.

Dit is precies het moment waarop je merkt dat “niet ingrijpen” óók een keuze is, met een prijskaartje dat je doorschuift naar bewoners, winkeliers en buschauffeurs in die wijk. Enerzijds snap ik de ME-logica van escalatie voorkomen (je wil geen avond lang kat-en-muis met vuurwerk en stenen), anderzijds creëer je hiermee een soort informele vrijstaat rond een wedstrijd: wie het hardst kan intimideren bepaalt de straat. En dat GeenStijl er meteen “Marokkanen” van maakt is weer die lekkere etnische snelkookpan, terwijl de echte vraag is: waarom kunnen we wél massaal handhaven bij een boerenblokade of Extinction Rebellion, maar hier lijkt de staat ineens klein klein klein?? Als de overheid zelf “oorlog” zegt, geef je dus toe dat je de controle al kwijt bent, en dat voelt mensen haarfijn aan.

nou ja, als je als ME al zegt “we durven niet want dan wordt het oorlog”, dan hebben die reljochies dus gewonnen zonder één klap uit te delen… ik hoor van een klant uit west dat ze wél achteraf bij de metro met camera’s en kentekens zo tien man kunnen plukken, maar op het moment zelf staan bewoners met kapotte ruiten en niemand die het nog serieus neemt, zo kweek je eigen wetteloosheid toch.

Die ME-commandant die “oorlog” roept helpt vooral de relschoppers aan gratis marketing: je vertelt dus publiekelijk waar je rode lijn ligt en dat die vooral niet op straat ligt. En dat GeenStijl er meteen een etniciteitsverhaal van maakt is ook lui; het echte falen is bestuurlijk: je weet exact welke wedstrijden risico zijn, dus waarom geen gebiedsverboden, snelrecht en schadeverhaal op ouders/organisatoren, plus keihard camera- en telecombewijs om achteraf te plukken. Als de staat alleen nog “de-escalatie” kan zeggen maar geen proportionaliteit meer durft toe te passen, dan krijg je inderdaad informele vrijplaatsen, en daar heeft elke wijk last van, niet alleen West of de Schilderswijk.

Dat “we grijpen niet in want dan wordt het oorlog” is ook gewoon een capaciteitsverhaal dat niemand hardop wil zeggen: ME-uren zijn eindig, elke avond West “bezetten” betekent dus minder blauw in de rest van de stad en politiek durft die prioritering niet uit te leggen. En dat etniciteitsframe helpt nul, want je ziet exact hetzelfde mechanisme bij hardcore voetbalhooligans of boeren met trekkers: als de pakkans op heterdaad laag is, wordt het een spelletje wie de straat claimt. Zet dan in op échte pakkans met snelle identificatie, lik-op-stuk en vooral consequentie, anders blijf je elk toernooi dezelfde persconferentie houden.

dat “we grijpen niet in want dan wordt het oorlog” is vooral een signaal naar iedereen in die wijk: op dat tijdstip is de overheid offline. Als je dat al wéét, ontwerp dan een proces dat wél werkt: standaard na elke risicowedstrijd meteen schade opnemen, aangifte-flow voor bewoners supermakkelijk, en binnen 48 uur zichtbaar arrestaties/boetes + schade verhalen, anders blijf je elk toernooi dezelfde kapotte ruiten normaliseren.