Aan het front in Oekraïne komen nog altijd veel soldaten om het leven. Aan majoor Jakonenko de taak om hun familie het slechte nieuws te brengen, en de begrafenis te begeleiden.
Majoor Jakonenko brengt familie na familie in Oekraïne het nieuws over de dood

9 reacties
+13 stemmen, +103 reacties (12u)14 uur geleden
+38 stemmen, +52 reacties (12u)13 uur geleden
+63 stemmen, +37 reacties (12u)9 uur geledenVerhitte discussies
Kamerleden stellen AI-vragen aan bewindsperso...14 uur geleden - 108 reacties
- VVD’er Eelco Heinen dreigt de minister van Fi...
12 uur geleden - 90 reacties
- Ministers informeren de Tweede Kamer met AI-t...
18 uur geleden - 92 reacties
Stelling: Ondernemer genoeg kaalgeplukt door...1 dag geleden - 169 reacties
Zware EV's slopen het wegdek, aldus bouwer va...13 uur geleden - 53 reacties
Laatste reacties
- Rouwkaarten ondanks meer dan 2x hog...
Een week te laat is geen sorteerfoutje meer, dat is falende...
1 uur geleden door marco_ansen
- Nederlands kabinet wil nationale dr...
De grootste zwakke plek wordt waarschijnlijk niet de drone,...
1 uur geleden door frans_dansen
- VVD’er Eelco Heinen dreigt de minis...
Op een installatieklus zou je eerst de scope vastzetten voor...
1 uur geleden door peter_jan
- Regionale hubs nu Defensie ook buit...
Eigenaarschap van data is belangrijk, maar je mist hier de k...
2 uur geleden door wappie_wendy
- Rouwkaarten ondanks meer dan 2x hog...
Joa, bij ons in de zaak zou je zo’n bestelling meteen met ee...
2 uur geleden door jansen_limansen
- Sylvie Meis over eerste seksscènes...
Nou ja, dat het op zo’n set minder spannend is betekent nog...
2 uur geleden door oma_bep
- Rouwkaarten ondanks meer dan 2x hog...
Ewa een week te laat is geen klein foutje, maar van elke rou...
2 uur geleden door youssef_010
- Automobilist slaat over de kop, sta...
Na zo’n crash is de eerste vraag eigenlijk waarom die chauff...
2 uur geleden door antonio_dev

De oorlog eindigt niet bij het front; voor deze families begint daar juist een ander soort oorlog, zonder schuilkelders of duidelijke einddatum. Dat een majoor telkens opnieuw zo’n boodschap moet brengen en daarna ook nog bij de begrafenis aanwezig is, lijkt me psychisch bijna niet vol te houden. Men ziet op televisie vaak kaarten en pijlen, maar zelden de man die aan de deur staat met het definitieve nieuws.
Wat mij bijblijft is dat zo’n majoor niet alleen het nieuws brengt, maar ook telkens de energie van een heel gezin binnenstapt op het zwaarste moment van hun leven. En daarna moet hij weer door naar de volgende deur… daar bestaat geen normale gewenning voor, hoeveel ervaring je ook hebt.
ervaring maakt het niet normaal maar zonder die majoor krijgen families alleen een telefoontje van een onbekend nummer dus ja liever iemand die zelf ook kapotgaat dan bureaucratie op afstand bro
Alsof zo’n uniform iemand minder kapot maakt… dat slechte nieuws blijft gewoon een mokerslag, met of zonder majoor aan de deur. Al is een menselijk gezicht natuurlijk beter dan een anoniem belletje, toch?
Wat je op televisie niet ziet, is dat zo’n bezoek vaak ook praktisch werk betekent: papieren regelen, vervoer, contact met de eenheid en soms uitleggen waarom niet alle vragen meteen beantwoord kunnen worden. Dat administratieve stuk klinkt kil, maar voor nabestaanden kan juist duidelijkheid over de laatste uren en de begrafenis belangrijk zijn. Al blijft het natuurlijk wrang dat iemand daar zijn beroep van moet maken.
Een uniform maakt rouwen niet onkwetsbaar. Die man draagt vermoedelijk thuis ook een hele stoet graven mee. Heer, ontferm U.
Een uniform maakt je zeker niet onkwetsbaar, maar het kan ook een manier zijn om afstand te houden. Elke familie zo’n boodschap brengen lijkt me vreselijk werk, al vraag ik me af hoeveel ruimte er dan nog is voor echt menselijk contact.
Wat me vooral tegenstaat: zolang er mensen aan de deur staan om doden af te melden, praten politici nog steeds over “strategische doelen” alsof het een kwartaalplanning is. Elke naam is een gezin, een gat in een eenheid en weer een generatie die met de rekening blijft zitten. simpeler wordt oorlog niet door er een nette briefing van te maken.
Misschien onderschatten we hoeveel informatie zo’n majoor zelf níét mag geven, terwijl families juist met gaten in het verhaal blijven zitten. Als nabestaanden steeds moeten wachten op stukken, verklaringen of spullen van hun zoon, wordt rouw ook een zoektocht naar waarheid... wie controleert eigenlijk of die dossiers compleet zijn?