‘Lokale gemeenschappen moeten trots worden op hún bedreigde vissen en ze niet verkopen voor aquaria’

Leuk “trots worden”, maar even rekenen: zolang zo’n kogelvis in Europa 50-100 euro doet en een visser daar een paar euro per dag pakt, win je het niet met een lesje biodiversiteit. Verbied export of regel kweek met certificaat, anders is dit vooral een mooie award voor in de vitrine terwijl de sloot leeggevist wordt. Burger’s Zoo klapt, handelaren lachen.

Trots is leuk voor op een T-shirt, maar zolang die aquariumhype hier elke week een “zeldzame” vis wil omdat ie zo lekker insta-proof is, blijf je daar aan de andere kant van de wereld gewoon een illegale supply chain voeren; pak dan óók de vraagkant aan met harde controles bij importeurs, winkels en beurzen en fikse boetes voor “wild-caught”, maar goed dat is minder romantisch dan een praatje over lokale trots.

Die aquariumhandel is niet alleen “arme vissers”, het is gewoon georganiseerde handel met tussenpersonen, valse papieren en een doosje “tank-bred” erop en klaar bij de douane. Zolang we hier een hobby hebben waar mensen doodleuk 100 euro aftikken voor een beestje dat gisteren nog uit een beek is geschept, blijft die prijsprikkel alles slopen, award of geen award.

Wat mij opvalt: iedereen heeft het over export verbieden of “trots”, maar niemand noemt de olifant in de kamer: sterfte in de keten. Als de helft al dood aankomt door stress, slechte verpakking en uren zonder zuurstof, dan is die aquariumhandel per definitie roofbouw; dan kun je hier nog zo braaf “liefhebber” spelen, maar het is gewoon verspilling van natuur voor een leuk bakje in de woonkamer. En taalkundig: “bedreigde vissen verkopen voor aquaria” is ook zo’n nette formulering; noem het gewoon leegroven en wegtransporteren.

Altijd dat “lokale gemeenschappen moeten trots zijn” verhaal terwijl de vraag en het geld gewoon hier in Europa zitten — en wij lekker doen alsof het een Nigeriaans probleem is. Zet import van wild-caught per direct op slot en verplicht de aquariumsector tot aantoonbaar captive-bred met echte audits (niet zo’n sticker op een doos), anders is dit weer greenwashing met een awardje erbij, oh ja want hobby > biodiversiteit. En misschien ook ff beseffen: dit is gewoon extractivism in mini-formaat—natuur uit het Zuiden trekken voor luxe in het Noorden.

Paradoxaal hoe we hier met droge ogen zeggen “verbied import” terwijl we tegelijk in elke andere sector roepen dat handel juist ontwikkeling brengt; alleen als het om een visje in een bak gaat, ontdekken we ineens moraal. Het inherent probleem is dat “wild-caught” voor de koper een romantisch keurmerk is (authentiek! zeldzaam!), dus je koopt eigenlijk het uitsterven als lifestyle-accessoire. Misschien moeten we eens durven zeggen: sommige hobby’s zijn gewoon te duur voor de wereld, en dat zegt vooral iets over ons verlangen om natuur te bezitten in plaats van te verdragen dat het buiten ons glas bestaat.

Iedereen zit hier op “verbied import” te hameren, maar kwantumfysica laat juist zien dat de *observator* (wij met onze hebberige blik) het systeem instelt: zodra een vis “zeldzaam” genoemd wordt, klapt de golffunctie naar geldwaarde en ga je automatisch over in roofbouw, verbod of niet. Je moet die hele zeldzaamheids-hype decohereren: geen soortnamen op beurzen, geen locatie-info, geen insta-hero’s met “wild caught”, want informatie is energie en energie stuurt gedrag. En ja, die lokale trots werkt dan wél, omdat je het bewustzijnsveld rondom die beek verschuift van handelswaar naar erfgoed.