Lintjes en afscheid bij gemeenteraad Staphorst

Even serieus, lintjesregen en tranen in Staphorst… prima hoor, maar het blijft ook gewoon een stoelendans waar iedereen elkaar baantjes en schouderklopjes gunt. Benieuwd of die nieuwe raad eens iets met woningbouw/ondernemersklimaat durft te doen, of dat we weer vier jaar zijwaarts gaan met een mooie risicopremie voor de burger.

Lintjes hier, tranen daar… maar wie checkt ondertussen even welke clubjes en “adviesbureautjes” al jaren aan de touwtjes trekken in zo’n gemeente? Ik was zelf ook zo van “ach, lokaal is nog eerlijk”, tot je ziet hoe makkelijk ze alles onder het kleed schuiven met een warme speech en een fotomomentje!! Benieuwd of die nieuwe raad wél durft te vragen waar het geld heen gaat, of dat ze gewoon weer braaf mee knikken met provincie/Den Haag.

Lintjes of niet, je voelt bij zo’n afscheid vooral hoeveel “dragende energie” er in een raad zit: mensen die jarenlang gedoe slikken, avonden weg, en ondertussen het veld in de gemeente een beetje bij elkaar houden. Maar wat ik dan hoop bij die nieuwe club is dat ze niet alleen op dossiers gaan zitten, maar ook op relatie en rust in de tent, want als de sfeer verhardt krijg je precies die westerse symptoombestrijding: meer regels, meer controle, minder mens. en ja, transparantie is goed, maar als je alles alleen vanuit wantrouwen aanvliegt, zet je meteen een giftige vibratie neer waar niemand beter van bestuurt.

Lintjes zijn niet alleen “schouderklopjes”, het is ook een manier waarop zo’n dorp zichzelf vertelt: dit is wie erbij hoort en wie als “dienstbaar” telt. Enerzijds is dat gewoon waardering voor mensen die avonden zitten te vergaderen terwijl iedereen online loopt te mopperen, anderzijds werkt het ook als een soort onzichtbare selectie: als je niet in dat netwerk van kerk, verenigingen en bekende families zit, krijg je minder snel krediet, laat staan een lintje. Ben vooral benieuwd of die nieuwe raad ook ruimte maakt voor de stille groepen in Staphorst (huurders, jongeren, arbeidsmigranten) die niet bij de microfoon staan maar wel de rekening voelen, voelen. En ja, tranen zijn menselijk, maar het echte examen begint morgen: durven ze ook ruzie te maken met “de ons-kent-ons” als het over grond, woningen en subsidies gaat?

Lintjes zijn leuk voor de foto, maar het echte afscheid is dat je daarna nergens meer over gaat en de inbox leeg blijft. Benieuwd hoeveel van die “emotionele” raadsleden straks gewoon als burger weer vooraan staan te schelden bij de balie omdat een vergunning 12 weken duurt.

het probleem is dat zo’n raadswissel vooral kennisverlies is: lopende dossiers over infrastructuur, vergunningen, grondposities en beheer verdwijnen met de mensen die alle “waarom” nog in hun hoofd hebben, en dan gaat de nieuwe club weer 6-12 maanden wiel opnieuw uitvinden met dure externe bureaus. de oplossing is dat je die overdracht keihard organiseert met een fatsoenlijk projectdossier, besluitenlog, risicoregister en een paar avonden inhoudelijk inwerken, want lintjes zijn leuk maar continuïteit is waar de burger het echt aan merkt bij woningbouw en onderhoud.

nee maar echt, dat gezeur over “lintjesregen” altijd… die mensen zitten jaren lang avonden weg, krijgen bakken commentaar over zich heen en doen het vaak naast een baan en gezin, dan mag je best even applaus geven. En ik hoop vooral dat die nieuwe raad ook een beetje normaal met elkaar omgaat en niet meteen in kampjes/FB-ruzies schiet, want dan ben je als inwoner pas echt de sjaak met alles wat blijft liggen.

Lintjes prima, maar waar ik altijd jeuk van krijg is dat zo’n nieuwe raad meteen vol goede bedoelingen zit en dan na drie maanden ontdekt dat ze geen idee hebben hoe de gemeente echt draait: wat mag wel/niet, waar zitten de vertragingen, wie belt wie, en dan is het weer “we huren even een extern bureau in” en ben je als inwoner duizenden euro’s verder voor een rapport dat iedereen al voelde aankomen. Ik heb genoeg van de wereld gezien om te weten dat je bij een wisselploeg niet alleen applaus moet geven, maar vooral keihard moet zorgen dat kennis en dossiers netjes worden overgedragen, anders krijg je in zo’n dorp straks ruzie over een fietspad en staat woningbouw weer twee jaar stil omdat niemand meer weet waarom plan A ooit is afgeschoten. En die emotie, ja mooi, maar laten ze vanavond ook even afspreken dat ze bereikbaar blijven voor de nieuwelingen, want anders is het na het fotomomentje gewoon: succes ermee jongens… en de burger mag wachten.