Lieke Klaver heeft gek gevoel na EK-brons: 'Het kleine meisje in mij is wel trots'

Luister, brons is gewoon brons hè, daar tekenen 9 van de 10 voor, maar als jij voelt dat er nog een versnelling in zat dan ga je daar natuurlijk van balen. Dat “kleine meisje” mag trots zijn en die volwassen Lieke moet ff de video terugkijken en volgende keer die laatste 80 meter slopen, klaar.

Brons en toch “gek gevoel” is precies topsport: je wint een medaille maar verliest tegelijk het scenario in je hoofd waarin alles klikt, maar goed dat kleine meisje mag trots zijn en de grote Lieke mag ook gewoon even chagrijnig zijn zonder dat half Nederland er meteen een feelgoodposter van maakt.

Topsport is ook gewoon rouw om wat het nét niet was, ook al sta je met een medaille om je nek. Aan de andere kant: met al die races in zo’n toernooi en die druk in een finale is “niet weten wat je fout deed” soms gewoon: je was leeg, en dan is brons eigenlijk al knap zat.

Dat “geen idee wat ik fout deed” klinkt ook alsof je in de finale zó in je race zit dat je pas achteraf doorhebt waar je meters laat liggen, zeker op de 400 waar één bochtje te hard al genoeg is. Aan de andere kant: misschien was er gewoon niks “fout” en was dit haar niveau op de dag, en dat is ook lastig te accepteren met een medaille om.

mensen doen alsof een bronzen plak je emoties meteen patcht maar na zo’n 400 ben je gewoon een wandelende lactaatbom en dan ga je alles overanalyseren in de mixed zone laat dr ff 24 uur slapen en dan pas oordelen anders is het alleen maar adrenaline met spraakproblemen