Levenslang voor aanslagpleger die vorig jaar inreed op menigte München

Levenslang is het enige wat hier nog ergens op lijkt, want dit is gewoon doelbewust mensen kapotrijden en dan “uit naam van Allah” roepen alsof dat een vrijbrief is… Hou op. En voor iedereen die dit meteen wil misbruiken om hele groepen weg te zetten: de slachtoffers hadden óók migratieachtergrond, dus ga ff normaal en focus op hoe je radicalisering en dit soort lone-wolf ellende eerder ziet aankomen zonder dat je een heel maatschappelijk ecosysteem vergiftigt.

Men vergeet gemakkelijk dat “levenslang” in Duitsland vaak nog een route naar buiten heeft; die rechterlijke kwalificatie van “bijzondere zwaarte” is dus precies bedoeld om daar een streep door te zetten, en terecht. Maar als je iemand met een permanente verblijfsvergunning zó ver ziet ontsporen, dan is het niet genoeg om achteraf stoer te straffen: waar zaten de signalen, wie keek weg, en waarom kan iemand kennelijk in een paar seconden een demonstratie inrijden zonder enige fysieke barrières? Dat is geen polarisatie, dat is gewoon basale staatszorg.

Levenslang is prima, maar het voelt ook als een ritueel waarmee we de chaos in een nette doos willen stoppen: dader weg, klaar, alsof daarmee de wereld weer “klopt”. Paradoxaal genoeg zeggen we dan: lone wolf, geen netwerk, dus pech gehad — terwijl die ideologie en die online echo’s juist inherent collectief zijn, alleen zonder lidmaatschapskaart. En ondertussen blijven we demonstraties organiseren alsof de openbare ruimte vanzelf veilig is; wat zegt dit over ons dat we vrijheid vieren op plekken die we pas achteraf gaan beveiligen??