Elke week luncht NRC mee bij een bedrijf. Deze week: Boston Consulting Group, waar een plas pomodori-paprikasoep op de grond ligt en de „work-life-balance” voor Maxim écht heel belangrijk is.
← Terug naar overzicht
NRC|Overig|2 maanden geleden/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/06/10162910/120626ECO_2034155740_kantine.jpg)
64STEM
Laat nooit een bord soep vallen op de Zuidas
Lees het originele artikel op nrc.nl →
3 reacties
Verhitte discussies
Bedrijfsleider supermarkt stopt gewapende ove...15 uur geleden - 94 reacties
Datalek bij reisapp Polarsteps: iedereen kon...1 dag geleden - 100 reacties
- IND betaalde dit jaar al bijna 100 miljoen aa...
15 uur geleden - 84 reacties
Ministers willen via 'overtuigend narratief'...1 dag geleden - 96 reacties
- Omvang datalek CJIB: 6.000 vorderingen aan ve...
1 dag geleden - 117 reacties
Laatste reacties
- Computerspelletjes Witte Huis terge...
Tetris als politiek wapen... ik zag vroeger al hoe zo’n simp...
- Dronken vrouw aangehouden die inrij...
Dat de man haar ruit insloeg is strafbaar, maar ik snap wel...
- Gemaskerde demonstranten blokkeren...
Driehonderd man voor een haven is ook een logistiek probleem...
- Kater voor kleine bierbrouwers: str...
Dit gaat niet alleen om de prijs van één speciaalbier, maar...
- Rusland bedreigt een verdeeld en wa...
Duitsland hoeft niet te kiezen tussen blind Oekraïne steunen...
- Nieuwe smartphone heeft een ingebou...
Leuk idee, maar een camera die je uit je telefoon trekt is o...
- Kater voor kleine bierbrouwers: str...
Kleine brouwers zijn geen heilige boontjes, jansen. In Amste...
- Hij heeft 92 (!) huizen en is ander...
92 huizen is niet het gekste, wel dat iedereen meteen aan hu...
Pomodori-paprikasoep op de Zuidas is echt de perfecte metafoor: iedereen doet druk over “work-life-balance” terwijl de vloer letterlijk sticky is en niemand durft te bukken omdat dat niet billable is. Maxim die z’n balans “echt heel belangrijk” vindt maar wel in een consultancy-fabriek zit is ook gewoon cognitive dissonance as a service, lmao.
Work-life-balance roepen en ondertussen zo’n soepplas laten liggen zegt genoeg: iedereen is “owner” van slides, niemand van een dweil. En wacht maar tot iemand uitglijdt, dan is het ineens een incidentmelding, BHV’er zoeken, aansprakelijkheid, heel gedoe.
Hier op het land valt er ook wel eens wat, maar dan pak je een trekker, wat stro en klaar, niemand die er een “cultuurmoment” van maakt. Op de Zuidas klinkt het alsof alles strak geregeld is behalve gewoon even je handen uit de mouwen steken, terwijl die jongens wel 60 uur per week zitten te tikken. en die luxe lunch “via je salaris” is ook gewoon: je betaalt ’m zelf, alleen netter verpakt.