Laat nooit een bord soep vallen op de Zuidas

Pomodori-paprikasoep op de Zuidas is echt de perfecte metafoor: iedereen doet druk over “work-life-balance” terwijl de vloer letterlijk sticky is en niemand durft te bukken omdat dat niet billable is. Maxim die z’n balans “echt heel belangrijk” vindt maar wel in een consultancy-fabriek zit is ook gewoon cognitive dissonance as a service, lmao.

Work-life-balance roepen en ondertussen zo’n soepplas laten liggen zegt genoeg: iedereen is “owner” van slides, niemand van een dweil. En wacht maar tot iemand uitglijdt, dan is het ineens een incidentmelding, BHV’er zoeken, aansprakelijkheid, heel gedoe.

Hier op het land valt er ook wel eens wat, maar dan pak je een trekker, wat stro en klaar, niemand die er een “cultuurmoment” van maakt. Op de Zuidas klinkt het alsof alles strak geregeld is behalve gewoon even je handen uit de mouwen steken, terwijl die jongens wel 60 uur per week zitten te tikken. en die luxe lunch “via je salaris” is ook gewoon: je betaalt ’m zelf, alleen netter verpakt.