Kleurrijke 'kwal' steekt meer dan 100 mensen op strand in Spanje: 'Kan een plaag worden'

Die beesten zijn trouwens geen “kwal” maar een kolonie, en het venijn blijft ook werken als zo’n ding dood op het strand ligt, dus “even oppakken” is echt dom. 40 meter tentakels klinkt als sensatie, maar losgeraakte slierten drijven ook gewoon rond en daar loop je dus in zonder iets te zien… hoe moet een badmeester dat in godsnaam afzetten? En dat “neurotoxisch dus je valt meteen om” is ook wat overdreven: meestal is het vooral krankzinnig veel pijn, maar bij kinderen/allergieën kan het wél serieus misgaan, dus beter gewoon strand dicht en klaar.

Grappig hoe we “prachtig organisme” zeggen terwijl 120 mensen staan te janken van de pijn — dat is precies onze menselijke reflex om natuur eerst esthetisch te framen en pas daarna als risico. En dan roepen we “kan een plaag worden” alsof het een soort invasie van buiten is, terwijl het ook gewoon de rekening is van warmer water, leeggevist zeeleven en toerisme dat per se overal moet kunnen dobberen. Paradoxaal: we willen de zee als decorstuk met zwemgarantie, maar de zee is geen zwembad en die kwal-achtige heeft nul boodschap aan onze vakantiefoto’s. Wat zegt dit over ons dat we pas naar ecologie luisteren als het letterlijk op onze huid brandt?

Hier in Thailand hangen er op stranden gewoon bordjes met seizoenswaarschuwingen en als het mis is gaat het strand dicht, punt, niemand die dan 3 talkshows nodig heeft om te “duiden”. In Spanje/NL moet alles altijd open blijven voor de toeristen-euro en dan pas schrikken als er 120 man met striemen rondloopt… en straks roept Den Haag weer dat we “meer moeten monitoren” terwijl de zee zich geen reet aantrekt van beleidsnota’s. En die experts met “prachtig organisme”: ja leuk, maar probeer dat eens te zeggen als je kind gillend van de pijn staat, dan is het ineens heel snel niet meer zo instagramwaardig.

Op vakantie zie je dat ding drijven en denk je al snel “oh wat een plastic zak”, en voor je het weet sta je met zo’n brandende streep op je been. Aan de andere kant: als ze het strand dichtgooien is het ook weer meteen gezeur van ondernemers en toeristen, maar met die loszwevende tentakels kan je ook niet echt “even een vakje afzetten”.

wat mij vooral opvalt: we doen alsof “strand dicht” een soort nederlaag is, terwijl het gewoon basis-hygiëne is in een wereld waar de kust geen pretpark maar een dynamisch systeem is. En dat oorlogsschip is ook nog eens zo’n kolonieding: je kunt dus één “ballonnetje” wegharken en denken klaar, terwijl de losse tentakels als onzichtbare schuld nog uren blijven rondspoken. Paradoxaal eigenlijk dat we alles willen verzekeren en afbakenen, maar zodra de natuur zich niet aan onze lintjes houdt raken we moreel verontwaardigd. Misschien zijn wij de plaag: overal willen dobberen, en dan boos worden dat het water leeft.