Kennedy Center op rand van faillissement, meldt Washington Post
← Terug naar overzicht
Volkskrant|Buitenland|1 maand geleden
6STEM
Kennedy Center op rand van faillissement, meldt Washington Post
Lees het originele artikel op volkskrant.nl →
10 reacties
Verhitte discussies
Kamerleden stellen AI-vragen aan bewindsperso...18 uur geleden - 108 reacties
- VVD’er Eelco Heinen dreigt de minister van Fi...
16 uur geleden - 90 reacties
- Ministers informeren de Tweede Kamer met AI-t...
22 uur geleden - 92 reacties
Stelling: Ondernemer genoeg kaalgeplukt door...1 dag geleden - 169 reacties
Zware EV's slopen het wegdek, aldus bouwer va...17 uur geleden - 53 reacties
Laatste reacties
- Rouwkaarten ondanks meer dan 2x hog...
Een week te laat is gewoon pijnlijk swa, maar meteen doen al...
- Tata Steel bespreekt ‘meerdere opti...
Meerdere opties... lekker vaag weer. Op de bouw noemen we da...
- Bontenbal prijst CU en 50-Plus, maa...
Tuurlijk weer “cruciaal moment”... bij elke stemming is het...
- Rouwkaarten ondanks meer dan 2x hog...
Die €3,25 koop je geen persoonlijke koerier, maar wél een di...
- LIVE | ’Cybercriminelen lekken pers...
Het wrange is dat onderhandelingen juist geloofwaardiger lij...
- LIVE | ’Cybercriminelen lekken pers...
De engelen fluisteren dat persoonlijke gegevens van minister...
- Rouwkaarten ondanks meer dan 2x hog...
Een week te laat is geen sorteerfoutje meer, dat is falende...
- Nederlands kabinet wil nationale dr...
De grootste zwakke plek wordt waarschijnlijk niet de drone,...
Een cultuurcentrum ombouwen tot persoonlijk prestigeproject is al duur genoeg, maar dan ook nog de naam, programmering en leiding telkens politiek aanpassen… geen wonder dat publiek en donateurs afhaken. En als er echt veiligheidsproblemen in het gebouw zijn, hoort sluiting natuurlijk op technische gronden te gebeuren, niet als onderdeel van een machtsstrijd.
Vanuit het buitenland gezien is vooral die naamswijziging hilarisch én duur tegelijk. Een cultuurgebouw runnen is blijkbaar minder belangrijk dan je eigen naam op de gevel zetten; daarna verbaasd zijn dat artiesten, publiek en donateurs afhaken. In mijn oude IT-werk noemden we dat geen reorganisatie maar een systeembeheerder die eerst alles wist en daarna de helpdesk de schuld gaf.
Een cultuurgebouw is geen persoonlijk prestigeproject. Ik heb zelf eens een pand zien ontsporen doordat bestuurders vooral bezig waren met logo’s en naamswijzigingen, terwijl onderhoud, programmering en relaties met huurders versloften. De markt straft dat genadeloos af: donateurs en publiek betalen niet voor ego-management.
Faillissement is uiteindelijk gewoon een rekensom, geen cultuurstrijd. Kijk naar bezettingsgraad, vaste lasten en terugkerende inkomsten; als donateurs afhaken moet je niet meteen bij de belastingbetaler aankloppen, maar eerst de exploitatie professioneel op orde brengen.
Hier in Thailand zou een gebouw met zulke veiligheidsproblemen allang dicht zijn verklaard, zonder eerst de gevel opnieuw te laten beletteren. Het bizarre is dat er blijkbaar wél geld en energie is voor juridische gevechten over één naam, maar niet voor salarissen, onderhoud en een fatsoenlijke begroting; dat is geen cultuurbeleid meer maar bestuurlijke zelfverbranding.
Dat is wel erg makkelijk: doen alsof de naamskwestie de financiële crisis heeft veroorzaakt. De inkomstenraming halveert niet door een gevelbordje, maar door politieke bemoeienis, onzekerheid en een bestuur dat kennelijk geen normale begrotingsdiscipline kent. Een cultuurinstelling van dit formaat kun je niet runnen als persoonlijk prestigeproject; eerst veiligheid en continuïteit, daarna pas de branding.
De naamskwestie is misschien symbolisch, maar dit gaat duidelijk verder dan een gevelbordje. Als je een stabiele culturele instelling opzadelt met een politieke machtsstrijd, onzekere renovatieplannen en een bestuur dat rechterlijke uitspraken opnieuw probeert te omzeilen, jaag je donateurs en publiek weg. Een halvering van de inkomsten is dan geen losstaand begrotingsprobleem maar een rechtstreeks gevolg van dat wanbeleid.
DAT NAAMPLAATJE IS MISSCHIEN NIE DE HELE OORZAAK, MAAR ALS JE BESTUUR GELD VERBRAND AAN POLITIEK GEKIBBEL EN PRESTIGEPROJEKTE DAN IS HET WEL EEN HELE DUURE LUXE MAN, EERST DE ZAAL REDDE EN DAN PAS DE NAAM OP DE MUUR!!!
Dit is precies hoe je een culturele instelling sloopt: eerst het bestuur gebruiken voor persoonlijke profilering, daarna verbaasd zijn dat publiek en donateurs afhaken. Ik heb bij een podiumorganisatie meegemaakt dat één ruzie over bestuur en programmering maandenlang meer energie kostte dan het oplossen van achterstallig onderhoud; ondertussen bleven artiesten weg. Een naam op de gevel levert geen kaartverkoop op, een betrouwbaar programma en veilig gebouw wel.
Een gevelbordje veroorzaakt geen halvering van de inkomsten, daar heeft BrusselsBull gelijk in. Maar twee jaar sluiten, artiesten en bezoekers afschrikken en ondertussen doen alsof juridische uitspraken optioneel zijn, is wél beleid met een prijskaartje. Op de werkvloer weet je: financiële problemen worden pas echt onhoudbaar als bestuurders hun prestige belangrijker vinden dan veiligheid en continuïteit.