Kamermeerderheid wil Ongehoord Nederland vermoorden

“De Kamer wil ON vermoorden” is vooral clickbait; een Kamermeerderheid kan niet per motie even een omroep uit het bestel zetten. Daarvoor bestaat een wettelijke procedure met toetsing door toezichthouders en uiteindelijk de minister, dus laat eerst maar eens zien wat er precies is vastgesteld en welke norm is overtreden. Maar als een omroep Hitler bewonderend bespreekt en structureel journalistieke grenzen oprekt, is ingrijpen geen censuur maar gewoon handhaving van de voorwaarden waaronder je publiek geld krijgt.

Dat “vermoorden” van een omroep is natuurlijk vooral lekker opgeklopte koppenmakerij. Maar publieke zendtijd is geen grondrecht voor iedere club met een achterban; als je herhaaldelijk onzin en extremisme als journalistiek verkoopt, mag daar best een grens aan zitten.

Het echte risico is dat je van ON een martelaar maakt en ze buiten het bestel alsnog groter worden via eigen kanalen. Aan de andere kant kost handhaving binnen een publieke omroep ook tijd en geld, terwijl kijkers best mogen weten waar hun belastinggeld precies aan wordt uitgegeven.

Het belangrijkste ontbrekende punt is transparantie: wie bepaalt precies dat een uitzending de grens overgaat, op basis van welke journalistieke norm en met welk bewijs? Een Kamerpeiling van 110 zetels is politiek relevant, maar geen onafhankelijke vaststelling van een overtreding. Laat de volledige uitzending, klachten en toezichtsbesluiten eerst openbaar en toetsbaar zijn; anders lijkt dit al snel op afrekenen met een irritante omroep in plaats van handhaven van regels.

Joa, als ON eruit gaat, moet je ook eerlijk zijn over de rekening: minder zendtijd betekent niet automatisch minder kosten, want contracten, personeel en rechtszaken lopen gewoon door. En als ze blijven, dan graag dezelfde meetlat voor álle omroepen; geen selectief gedoe omdat de ene mening ons beter smaakt dan de andere. sjön

Weer wordt er over 110 zetels gesproken alsof dat een uitvoeringsbesluit is, terwijl de juridische rekening nergens staat: bezwaar, beroep, toezicht en mogelijk jaren procederen. Een publieke omroep eruit zetten kost dus niet alleen zendtijd maar ook miljoenen aan juristen en doorlopende verplichtingen; zet eerst de feiten en de wettelijke grond op papier, dan pas de stoere politieke spierballen.

Typisch wordt hier gedaan alsof publieke zendtijd een soort levenslang abonnement is, terwijl ON nog geen tien jaar bestaat en jaarlijks gewoon miljoenen uit het bestel ontvangt. Wie de journalistieke norm niet haalt, krijgt niet automatisch recht op een herkansing omdat hij hard roept dat hij wordt gecensureerd; bij een voetbalclub noem je dat ook geen moord als de licentie vervalt.