Kabinet-Jetten krijgt herkansing

Een minderheidskabinet dat voor elke begrotingspost opnieuw moet leuren bij partijen die elkaar niet kunnen luchten, dat is toch geen stabiel bestuur meer. En ondertussen wacht de zorg, wacht de woningbouw en stapelen de problemen zich op; daar hebben we weinig aan politieke stoelendans.

Het voordeel van zo’n minderheidskabinet is wel dat plannen niet automatisch door de coalitiemachine worden gedrukt. Maar dan moet het kabinet per onderwerp open onderhandelen en ook bereid zijn iets aan te passen, anders wordt het alleen maandenlang handjeklap zonder resultaat.

De begroting is hier feitelijk een vertrouwensstemming zonder dat die zo wordt genoemd. Als PRO vooraf bepaalt met wie het kabinet wel of niet afspraken mag maken, ligt niet alleen de oppositie dwars; dan beperkt een coalitiepartij zelf de onderhandelingsruimte. Juridisch kan dat prima, politiek wordt het een gijzelingsconstructie: één deelakkoord en de rest van de begroting kan alsnog sneuvelen.

minderheidskabinet klinkt als democratische apk maar als elke hobbel meteen een nieuw akkoord nodig heeft staat de fiets vooral stil rip

Een herkansing klinkt leuk, maar wie heeft eigenlijk besloten dat dezelfde spelers nu wél kunnen wat ze eerst niet konden? Straks is het weer maanden vergaderen en ondertussen ligt de woningbouw plat, jong… bewijs maar eens dat dit geen politieke stoelendans met nieuw naambordje is.