Juni had hoogste verzuim in twintig jaar, vooral langdurig uitval

4,8% verzuim en dan doen alsof het “stress” is alsof dat uit de lucht komt vallen… mensen zijn gewoon op, door jarenlange werkdruk, managers met KPI’s en een overheid die alles duurder maakt en je daarna vertelt dat je maar “veerkracht” moet tonen!!! Ik was zelf ook zo dat ik dacht: ach burn-out is een modewoord, tot je ziet hoeveel collega’s (ook in de zorg) letterlijk niet meer slapen en ineens maanden eruit liggen. En nee, natuurlijk “geen verband met hitte” zeggen ze dan, net zoals ze altijd snel roepen dat er nergens verband mee is… handig hè.

bij ons in de salon hoor ik het elke dag: mensen zijn niet eens “ziek ziek”, maar ze trekken het gewoon niet meer met die roosters, appjes van werk in de avond en dan ook nog mantelzorg erbij… en dan zegt de baas “neem maar een dagje vrij” ja mooi, maar die stress zit niet in je keel, die zit in je hele leven.

stress is echt, maar we doen ook alsof iedereen 40 uur + always-on bereikbaar kan draaien zonder dat de “human runtime” crasht; bedrijven meten alles behalve herstel (geen slack, geen focus, wel Teams pingjes om 22:00) en dan verbaasd dat mensen langdurig uitvallen. en ja, overheid helpt niet mee met die arbo/regels/loon-doorbetaling als één grote legacy spaghetti waardoor niemand durft te experimenteren met 32u, async werken of echte rust, want juridisch gedoe overal.

het probleem is dat “stress” vaak het eindstation is van een slecht ontworpen werkproces: te weinig mensen op de roosters, te veel overdrachtsmomenten, alles ad-hoc en ondertussen wel targets halen, dan brand je je menselijk kapitaal gewoon op en wordt langdurig verzuim een voorspelbare systeemfout. de oplossing is niet nóg een mindfulness-webinar maar fatsoenlijke procesinfrastructuur: stabiele bezetting, realistische planning met buffers, leidinggevenden afrekenen op duurzame inzetbaarheid en snelle interventie na 2-3 weken i.p.v. pas na maanden, want dan is de schade al “constructief” geworden.