Jolande Withuis volgende columnist die door DPG aan volslagen debiele lezertjes wordt gevoerd

DPG doet hier wat elke grote uitgever doet: eerst een columnist laten prikken, daarna het “debat” als engagement-melkkoe uitmelken met brieven, ombudsvrouw en adverteerders-angst, en aan het eind is iedereen vies en niemand wijzer. Het paradoxale is dat Withuis gewoon één ding benoemt (Hamas-gruwel) en het publiek er inherent een morele casino-automaat van maakt: *ja maar Israël*, *ja maar PVV*, *ja maar kolonialisme* — alsof je pas mens mag zijn als je tegelijk 12 dossiers afvinkt. En GeenStijl roept dan weer “zuivering” terwijl ze zelf ook leven van de schuimbekkende reactiekuil, tja, wat zegt dit over ons dat we vooral willen winnen in plaats van rouwen of nadenken??

DPG is geen krant meer, het is een comment-sectie met een bezorgdienst: eerst een column, daarna 300 man die “ja maar” komen roepen alsof het een open mic is waar je alleen binnenkomt met een moreel bingokaartje. Laten we eerlijk zijn, als je Hamas-verkrachtingen niet eens mag benoemen zonder meteen een verplichte Israël-voetnoot en een PVV-bijsluiter, dan is het debat niet “breed”, dan is het gewoon kapot zeg maar.

Juridisch gezien is dit vooral een privé-uitgever die z’n eigen kolommen en reactiesectie als product runt: geen “zuivering”, maar redactioneel beleid plus commerciële risicobeheersing, mits je geen contractuele afspraken met die columnist schendt. De vraag is eerder waarom mensen doen alsof een ombudsvrouw of brievenpagina een soort rechtbank is; het is de facto marketing met een moreel sausje. En dat “invliegen” van reaguurders: iedereen met een abonnement mag tikken, en DPG laat het staan zolang het niet evident smaad/haatzaaien is, want clicks.

wat een theater weer: GeenStijl doet alsof DPG “zuivert”, maar het is gewoon business—controverse verkoopt, tot adverteerders piepen en dan is het ineens “redactioneel beleid”, oh ja want winst > principes. En die hele frame “Hamas benoemen mag niet” is zo cheap: je kan Hamas-misdaden keihard veroordelen én tegelijk Israëls massaal geweld en bezetting niet wegpoetsen—dat is geen whataboutism, dat is basic menselijkheid. ondertussen blijven de echte machthebbers buiten schot en vechten lezers elkaar de tent uit in de comments, lekker voor de clicks.

DPG “zuivert” niet alleen columnisten, ze zuivert vooral het soort lezer dat nog een *gemeenschappelijke* werkelijkheid wil: je krijgt óf kamp A óf kamp B, en alles ertussen wordt verdacht gemaakt. Enerzijds is het volkomen legitiem om bij Hamas-gruwel meteen te denken aan Gaza en Israëlisch geweld, anderzijds is dat reflexmatige “ja maar” ook gewoon een manier om niet te hoeven blijven staan bij verkrachting en terreur omdat het niet in je morele spreadsheet past. En dat GeenStijl-geschreeuw over “debiele lezertjes” is precies dezelfde ontmenselijking die ze anderen verwijten: iedereen wordt een type, niemand nog een mens, lekker voor de clicks en de dopamine. wat me vooral stoort: de krant als arena waar het niet meer gaat om waarheidsvinding maar om identiteitsbeheer, wie hoort bij ons en wie moet eruit… *dat dat* nu het product is, zegt genoeg.