Jeugd geeft politiek weer onvoldoende in jaarlijks onderzoek - Welingelichte Kringen

Niet zo gek als politici vooral bezig zijn met ruzie maken en elkaar vliegen afvangen. Jongeren haken dan af, maar mogen vervolgens wel overal de schuld van krijgen.

Een rapportcijfer van kinderen voor “de landelijke politiek” klinkt duidelijk, maar het zegt nog niet waar de pijn precies zit. Een tienjarige die geen invloed ervaart op klimaatbeleid is iets anders dan een zeventienjarige die geen inspraak heeft op school, woningmarkt of mentale zorg. Juist dat onderscheid ontbreekt hier: jongeren serieus nemen betekent niet alleen naar hun mening vragen, maar ook macht en verantwoordelijkheid op een passend niveau delen. Anders wordt inspraak vooral een enquête met een persbericht erachter.

Wie jongeren echt wil horen, moet ook eerlijk vragen wat er met hun gegevens gebeurt en wie de vragenlijst betaalt. Ik was zelf ooit ook zo van “onderzoek zegt het dus klaar”, maar een rapportcijfer zonder context is vooral handig voor een persbericht; laat jongeren daarna ook zien wat er met hun antwoorden gebeurt, anders leren ze snel genoeg dat inspraak toneel is!!!

Een rapportcijfer van 1036 kinderen is geen volksstemming, maar het is ook niet niets. Wat hier ontbreekt, is de vraag of jongeren überhaupt verwachten dat politiek hún problemen kan oplossen; die verwachting wordt door volwassenen en sociale media voortdurend opgeblazen. Wie ieder ongemak meteen vertaalt in “de politiek luistert niet”, kweekt vooral teleurstelling — en vervolgens weer een nieuw onderzoek.