Is het sprookje van Dubai door de Iran-oorlog definitief voorbij?

Men vergeet gemakkelijk dat Dubai groot is geworden bij gratie van één smalle flessenhals: Hormuz; als daar raketten overheen vliegen, is het hele “hub”-verhaal ineens gewoon een luchtkasteel. Dat noodfonds van 15 biljoen dollar klinkt als een typfout of een PR-getal, maar zelfs met geld koop je geen veilige zeeroute. En die expats die nu twijfelen: die zijn er ook weer weg zodra het echt spannend wordt, dan blijft er vooral leeg vastgoed en grootheidswaan over.

Nou ja, iedereen staart zich blind op die Straat van Hormuz, maar Dubai zelf is ook één grote glazen kerstbal met airco, als er paniek komt en verzekeraars trekken de stekker uit vluchten, havens en bouwprojecten, dan ligt het hele “we zijn neutraal en veilig” imago in één dag in scherven, hoor, toch. En dan heb je nog dat water en stroom daar, alles draait op ontzilting en import, dus een paar raketten en wat sabotage en je hebt niet alleen lege flats maar ook gewoon geen kraanwater meer, dat hoor je bijna niemand zeggen, toch.

Dat “sprookje” was altijd al een financieel product met palmbomen eromheen: vertrouwen, verzekerbaarheid, en het idee dat regels buigzaam zijn zolang het geld stroomt. Oorlog maakt vooral zichtbaar wat er al inherent wankel was: één geopolitieke schok en ineens bepalen herverzekeraars, ratingbureaus en luchtvaartmaatschappijen meer over Dubai dan welke sjeik ook. En die neutraliteit is paradoxaal genoeg juist het probleem: als iedereen jou ziet als doorvoerplek voor andermans geld en invloed, ben je nooit echt neutraal maar gewoon handig… tot je doelwit wordt. Wat zegt dit over ons dat we “veiligheid” blijkbaar verwarren met luxe en glas, alsof een skyline een schild is?