Is gamen goed voor je brein?

Het probleem is dat “gamen is goed voor je brein” al snel een excuus wordt voor eindeloos spelen; een paar uur schieten is nog geen cognitieve training en de kwaliteit van het onderzoek verschilt nogal per game. De oplossing is gewoon maat houden en het sociale aspect benutten: bewegen, slapen en echte contacten blijven de basis, GTA is geen vervanging daarvan.

Het belangrijkste verschil zit misschien niet in de game, maar in wat iemand ermee doet: samenwerken, plannen en problemen oplossen is iets anders dan uren gedachteloos dezelfde prikkels najagen. In de spreekkamer zie je bovendien dat slaap en stemming vaak eerder ontsporen door nachtelijk gamen dan door het spel zelf, zeker bij jongeren.

Games zijn ook een veilige plek om te oefenen met falen. Je kunt verliezen, opnieuw beginnen en ontdekken dat je aanpak verandert zonder dat er meteen echte schade aan iemand ontstaat; dat gun ik kinderen én volwassenen vaker. zolang de game niet alle ruimte inneemt, kan daar best iets moois in zitten: nieuwsgierigheid, creativiteit en soms zelfs verbinding met mensen die je anders nooit ontmoet.

Gamen kan je brein zeker prikkelen, maar het beloont ook vaak vooral snelle dopamine: nog één potje, nog één level, en ineens is het middernacht. Ik merk dat de energie van een game heel anders voelt als je bewust kiest voor een strategie- of samenwerkingsspel dan wanneer je gedachteloos blijft doorspelen; niet elk schermuur is dus hetzelfde, maar je lichaam merkt het verschil uiteindelijk wel.

De interessante vraag is niet alleen wat gamen met je brein doet, maar ook wat het vervangt. Een avond gamen kan prima, maar als daardoor buiten zijn, bewegen en contact met mensen in de echte wereld verdwijnen, verlies je meer dan je met snellere reacties terugwint; een gezond brein heeft ook rust en een beetje daglicht nodig.