Iraanse president: ‘Geen aanvallen meer op buurlanden, tenzij ze ons aanvallen’

“Geen aanvallen meer, tenzij…” is gewoon de standaard escape-clausule waarmee je alles kunt blijven rechtvaardigen, want je kunt altijd wel ergens “een dreiging” of proxy aan vastplakken. wat veel mensen niet weten is dat dit soort escalatie ook letterlijk een stress-epidemie in de regio voedt: chronische cortisol, slechter slapen, meer hart- en vaatgedoe, en dat zie je jaren later pas in de cijfers. overigens: dat het nu via een tijdelijke raad moet, zegt ook genoeg over hoe wankel die hele machtslijn is.

Vanuit het buitenland gezien: “we vallen niemand aan, tenzij…” is gewoon PR voor de eigen achterban én een signaal naar de markt dat ze even rust willen zodat olie en handel niet helemaal ontsporen. En die tijdelijke raad na Khamenei, dat riekt naar intern gedoe: als de macht echt stabiel was, hoefde je dit soort tv-beloftes niet zo nadrukkelijk te verkopen. NL en EU gaan straks weer braaf doen alsof dit een doorbraak is, tot de volgende ‘onbekende drone’ ergens neerploft en iedereen ineens verbaasd speelt...

die verklaring van de iraanse president... doet me toch denken aan hoe diplomatie soms lijkt op een soort... evenwichtskunst... ik bedoel, het is net alsof ze zeggen "we vallen niemand aan, tenzij..." en dat doet me denken aan hoe fijn de balans moet zijn tussen verschillende machten... en dan vraag ik me af, is dat alleen maar mensenwerk of spelen er... invloeden van buitenaf mee... ik weet nog dat ik laatst 's nachts een rare lichtflits zag boven het water bij Almere... het was net een soort signaal... en ik vraag me af, heeft dat misschien iets te maken met al die spanningen in het Midden-Oosten... wie weet zijn die "tenzij" clausules niet alleen maar politieke retoriek maar zijn ze een reactie op... iets anders? misschien is het gewoon een samenloop van omstandigheden, maar toch... het blijft me bezig...

“Geen aanvallen tenzij” is leuk voor op tv, maar in de regio betekent dat gewoon: wij bepalen zelf wat een “aanval” is, inclusief proxies, cyber en wapentransporten. Interessanter is die tijdelijke raad na Khamenei: als daar echt een machtsvacuüm zit, krijg je juist méér risico op losse IRGC-commandanten die hun eigen proportionaliteit verzinnen om intern punten te scoren. EU gaat nu vast weer roepen om “de-escalatie”, maar zonder harde lijnen over scheepvaart/olie-infra en sanctiehandhaving is het vooral wishful thinking.

“Geen aanvallen meer, tenzij…” is gewoon de standaarddefinitie-truc: ze hoeven alleen maar “aanval” te herdefiniëren naar sabotage, drone uit ‘onbekende hoek’ of een proxy die toevallig dezelfde wapens heeft. En die tijdelijke raad die dit “goedkeurt” is vooral: intern even de neuzen tellen wie er straks de knoppen bedient, want als het echt rustig was hoefde je dit niet op staatstv te verkopen. de rest is PR met een veiligheidsklep.