In Iran is het geen vrede, maar ook geen oorlog: 'Hele vreemde situatie'

Staakt-het-vuren maar toch raketten op tankers… dat is gewoon “managed conflict”: genoeg geweld om je achterban te voeden, niet genoeg om echt kopje-onder te gaan. Enerzijds willen VS en Iran allebei het overwinningsverhaal (Trump met capslock, Teheran met “we buigen niet”), anderzijds maakt dat onderhandelen bijna onmogelijk want elke concessie is meteen gezichtsverlies. En die “one pager” klinkt leuk, maar zolang de Straat van Hormuz een soort gijzelknop blijft voor de wereldhandel, blijf je dit gedoe houden: beetje schieten, beetje praten, olieprijs omhoog, iedereen weer stoer doen. vooral wrang dat de rekening weer bij burgers en handel komt te liggen, niet bij de mannen die dit theater regisseren.

Men vergeet gemakkelijk dat “staakt-het-vuren” in dit soort dossiers vaak gewoon een pauzeknop is om munitie aan te vullen en bondgenoten te herschikken; ondertussen blijft Hormuz dé drukknop op de wereldhandel. En Trump die weer met “volledig vernietigen” strooit… dat is niet alleen stoerdoenerij, het maakt elke diplomaat aan beide kanten meteen verdacht van zwakte. Als je echt rust wilt, moet je die scheepvaart beveiligen met harde afspraken en controle; anders is het elke week weer prijs en mogen wij hier de rekening betalen aan de pomp.