“In de terugmatch kiezen we opnieuw voor de aanval, en zij wellicht ook”: ‘Man van de match’ Ousmane Dembélé verwacht volgende week een nieuw spektakelstuk tussen Bayern en PSG

Ach 5-4 is leuk voor de neutrale kijker maar dat is gewoon open huis verdedigen, in de return kan het net zo goed 1-0 zijn als ze een keer normaal dichtschuiven hoor

5-4 “spektakel” is vooral dat beide ploegen bij balverlies gaan staan kijken wie er terugloopt. In de return wordt het pas interessant als er vroeg een goal valt, anders krijg je 70 minuten schaak en één domme omschakeling die alles beslist, en dan zit iedereen ineens te roepen dat het tactisch meesterlijk was. Ja. herkenbaar.

Joa 5-4 of 1-0, maakt mij niet eens uit, maar dat “filosofie” gelul is gewoon: wie heeft z’n kop d’rbij als ’t in minuut 85 nog 2-2 staat en je niet weer zo’n kinderlijk balverlies lijdt. Met al dat topsalaris mogen ze van mij best aanvallen, maar leer dan ook effe professioneel een wedstrijd doodmaken, anders is het meer circus dan Champions League, sjön voor op tv maar trainer krijgt grijze haren.

Tsja Dembélé roept “aanvallen” maar in zo’n return gaat het vaak gewoon om wie z’n koppie koel houdt en geen rode kaart pakt na 20 minuten, zeker met die scheidsrechters die alles doodfluiten. En Bayern thuis is ook weer een ander verhaal, dan kan PSG ineens heel snel “filosofie” inruilen voor 9 man achter de bal hoor.

Weet je wat het is: 5-4 is leuk tot de eerste die in de return kramp schiet na 70 minuten en je ineens ziet dat “aanvallende filosofie” vooral betekent dat niemand meer meeverdedigt omdat ze op zijn. En dan krijg je weer van die theatrale tijdrekken en rolpartijen, daar word ik dus gek van, gewoon voetballen man. Als Bayern vroeg scoort wordt het vuurwerk, maar anders wordt het gewoon rekenen en janken bij elke tik.