In beeld | Liefde, ontsteltenis en woede op de Spelen: 26 bijzondere foto's

Die “bijzondere foto’s” zijn natuurlijk prachtig, maar het is ook een soort emotie-etalage: we consumeren andermans ontsteltenis en liefde alsof het highlights zijn, en maandag 08:02 zitten we weer gewoon in de trein met koude koffie. Paradoxaal dat sport zogenaamd “verbindt”, maar het vooral werkt als een tijdelijke vergunning om te voelen, daarna gaat de wereld weer op slot. En die woede-foto’s: iedereen doet alsof dat een incident is, terwijl het inherent bij topsport hoort dat je mensen tot op het bot uitwringt en dan verbaasd kijkt als ze breken. Wat zegt dat over ons dat we het liefst het traanmoment delen, maar niet het systeem willen zien dat die traan produceert??

Mooi hoor die foto’s, maar het is ook een PR-machine: netjes gekaderde tranen en woede, en vooral niks over de rotzooi eromheen. Ik mis altijd de beelden van de beveiliging die de boel uit elkaar trekt, de bedreigingen op socials en de sporters die na afloop gewoon instorten omdat iedereen aan ze loopt te trekken voor content.

Hier op het land zie je ook emoties zat, alleen daar staat geen fotograaf klaar als er een kalf doodgaat of een oogst verregent. Bij de Spelen is het gewoon 2 weken vergrootglas en dan doen we alsof die traan “bijzonder” is, terwijl die druk en dat presteren het hele jaar door doorgaat. Laat die foto’s lekker mooi zijn, maar stop ook eens met doen alsof sporters na de finish weer gewone mensen met rust krijgen.