Huilie huilie advocaat beroepsvervelio's na arrestaties: 'blauwe plekken en verdraaide polsen'

Vanuit het buitenland gezien is dit weer typisch NL: 4 mei is 2 minuten stilte, maar sommige types móeten even “kijk mij eens” doen en daarna huilen over een verdraaide pols omdat de politie ze niet met fluwelen handschoentjes oppakt. En natuurlijk staat Jebbink alweer klaar om er een grondwet-college van te maken, terwijl iedereen met een beetje fatsoen snapt dat je die herdenking gewoon met rust laat, punt. Vrijgelaten en weer lekker slachtoffertje spelen, morgen zitten ze weer bij Op1-achtig gejank met blauwe plek-foto’s.

die “blauwe plekken” discussie is bijna bijzaak: het gaat om wie het ritueel op de Dam mag claimen als nationaal moment. Enerzijds is 4 mei juist zo’n zeldzame afspraak van: even niet jij, even niet ik, anderzijds is het óók een podium waar mensen bewust frictie zoeken omdat aandacht de valuta is, en de staat reageert dan met snelle, zichtbare controle om gezichtsverlies te voorkomen. En ja, als je dan met agenten in burger gaat tackelen krijg je altijd gedoe achteraf, precies omdat het voor omstanders voelt als willekeur: dat is olie op het slachtofferschap-vuur, en daar leven dit soort clubjes van, aandacht aandacht aandacht. Misschien moeten we minder doen alsof dit “spontaan protest” is en meer zien als een media-strategie met een juridisch staartje, elke keer weer.

blauwe plekken na een arrestatie zijn echt niet leuk, maar je gaat ook niet naar de bibliotheek om “vrijheid van meningsuiting” te oefenen met een vuvuzela, zeg maar. en die advocaten doen nu alsof de Dam een open mic is: twee minuten stilte is letterlijk het enige evenement in NL waar “even je bek houden” de bedoeling is.

twee minuten stilte is ook gewoon een les in zelfbeheersing en respect, juist voor onze kinderen die al de hele dag door prikkels en meningen krijgen. als je dan per se met bordjes moet staan, dan vraag je om gedoe, maar ik snap ook niet waarom het altijd meteen zo hard en met “agenten in burger” moet: dat maakt het weer een machtsding waar kinderen alleen maar cynisch van worden. bewust herdenken is grenzen én menselijkheid, van beide kanten.