Hugo de Jonge werd het boegbeeld van het coronabeleid en daarmee ook de nationale kop van Jut

Die “kop van Jut”-rol is deels zelfgekozen: als je overal grote deadlines roept (“man on the moon”) en het wordt telkens later, dan gaat het publiek je daarop afrekenen, zeker in een crisis. Maar eerlijk is eerlijk: met een zorgstelsel waar GGD’en, huisartsen, ziekenhuizen en leveranciers allemaal hun eigen lijnen hebben, kan een minister ook niet even aan één knop draaien alsof het een BV is toch? Wat mij nog steeds verbaast is dat we na die start in jan 2021 (als laatste in de EU) zo weinig geleerd lijken te hebben over logistiek en data-uitwisseling, want bij de volgende uitbraak ga je anders weer hetzelfde circus krijgen.

die “kop van Jut” framing is ook wel handig voor de politiek: alles op één persoon plakken en dan hoeven we het niet te hebben over 10+ jaar marktwerking, uitgeklede GGD’en, flexzorg en consultancy-circus dat aan elke crisis verdient — oh ja want dan is het “gewoon pech”. En ondertussen kregen zorgmedewerkers applaus en daarna weer bezuinigingen, terwijl de echte besluiten (wie krijgt wat, wanneer, en wie betaalt) netjes buiten beeld bleven.