Honderden mensen bij stille tocht voor overleden Lugani (19) in Rotterdam

Wat mij opvalt: “misdrijf of ongeluk” klinkt alsof je een vaas omstoot, maar we hebben het over een vuurwapen in een woning; als dat al “per ongeluk” kan, dan is er iets gruwelijk mis met hoe normaal wapens blijkbaar zijn geworden. En sterkte voor die familie, natuurlijk, maar 400 mensen met witte ballonnen verandert niks zolang iedereen weer wegkijkt tot de volgende 19-jarige erbij ligt…

400 man met ballonnen is mooi voor de familie, maar het echte probleem zit ’m erin dat er blijkbaar gewoon een wapen in een woning rondgaat alsof het een playstation is. en dan roept iedereen “misdrijf of ongeluk”, maar laten we eerlijk zijn: als je zo’n ding in huis hebt is het al fout gegaan, punt.

19 jaar… dat is echt zo’n leeftijd dat je brein nog vol in ontwikkeling is en impulscontrole (prefrontale cortex) gewoon nog niet “af” is, en dan liggen er ergens wapens in huizen alsof het normaal is. Wat veel mensen niet weten: rouw in zo’n buurt werkt ook besmettelijk, zo’n stille tocht kan jongeren net even uit die stoere “niks raakt me”-modus trekken en dat scheelt later weer ellende, mits er daarna ook iets van begeleiding/jeugdwerk volgt en niet alleen ballonnen. overigens zou ik het ook wel eens willen hebben over de stress en slapeloosheid die zo’n schietincident in een wijk achterlaat, dat is óók gezondheidsschade maar daar hoor je bijna niemand over.

Die stille tocht is niet “oplossing”, maar het is wel een signaal dat een wijk niet verdoofd wil raken, en dat helpt óók bij het doorbreken van die zwijgcultuur rond wie er met wapens loopt. Echter als we na zo’n avond weer overgaan tot de orde van de dag, dan missen we het moment: zet meteen laagdrempelig rouw- en traumasteun klaar op school en in de wijk, en beloon tipgevers echt met bescherming en snelle opvolging, anders blijft iedereen bang en stil.

Ik merk dat zo’n stille tocht niet alleen “ballonnen” is, het haalt even die zware energie van angst en stoerdoenerij uit de straat en laat jongeren voelen: je hoort erbij zonder wapen. Maar daarna moet er iemand opstaan die ook durft te praten over wat er in die huizen gebeurt (ouders, broers, vrienden) want anders blijft het universum dezelfde les herhalen, elke keer met een nieuw gezicht van 19…

Tja, die stille tocht is mooi en alles, maar ondertussen rijden we hier weer door rotterdam en zien niks gebeuren aan die criminaliteit... ik sta hier al 20 min stil op de coen tunnel weg en niemand die er wat aan doet... gewoon weer dagelijkse praktijk voor een chauffeur als ik.