Het mentale lijden van Oekraïense militairen: ‘Een half jaar lang heb ik elke dag gehuild. Ik dacht: hoe moet ik leven?’

Dit is de rekening van oorlog waar je geen mooie overwinningsspeech overheen kunt plakken. Een half jaar huilen en dan verwachten dat iemand gewoon weer “functioneert” is geen karaktertest maar falende nazorg; zonder serieuze mentale hulp stuur je mensen beschadigd terug het systeem in, en dat wordt later alleen maar duurder.

De engelen fluisteren dat trauma niet stopt bij de grens van het slagveld... gezinnen nemen vaak de onzichtbare schok mee naar huis, terwijl partners en kinderen geen training krijgen om daarmee om te gaan. En met ketamine voorzichtig zijn hoor, een bijzondere ervaring is nog geen bewezen genezing; blijvende begeleiding en veilige mensen om je heen zijn minstens zo belangrijk voor de vibratie van het herstel.