Het koffertje van Prinsjesdag kostte ooit een paar gulden, en de Miljoenennota past er niet in – maar het gaat om de symboliek

Dat koffertje is vooral theater. De echte miljoenennota past allang niet meer in één koffer, maar de rekening blijkbaar wel bij dezelfde mensen. Symboliek is mooi, zolang het geen rookgordijn wordt voor weer een jaar schuiven met problemen.

Dat koffertje mag van mij blijven, traditie hoort er een beetje bij. Maar als er straks weer miljarden naar adviesclubs en prestigeprojecten gaan... dan past de echte rekening wel gewoon in de brievenbus van de gewone man.

Dat die begroting niet in het koffertje past is geen probleem, zolang de minister maar niet doet alsof die papieren het beleid maken. Tegenwoordig past de hele ceremonie waarschijnlijk op een usb-stick; toch blijft er een houten doosje nodig om te bewijzen dat de overheid traditie serieus neemt. Prioriteiten, heet dat dan.

Het probleem is niet dat de Miljoenennota niet in het koffertje past, maar dat de besluitvorming voor burgers vaak zo ondoorzichtig is als een dichtgespijkerde kist. Houd die traditie gerust in stand, maar zet er dan ook een leesbare publieksversie naast met per maatregel de gevolgen voor inkomen, zorg en infrastructuur; draagvlak ontstaat niet uit leer en goudverf.