Hennie van der Most ziet miljoenen verdampen en overweegt tent

Men vergeet gemakkelijk dat Van der Most z’n imperium ook gebouwd heeft op lef en geleend geld; dan hoort de keerzijde er óók bij als de rente en energieprijzen je inhalen. Een “tent” klinkt lekker dramatisch voor de krant, maar als je jarenlang groot hebt gespeeld, is een stap terug gewoon normaal ondernemingsrisico. Wel typisch Nederlands: eerst juichen om de attracties en het spektakel, en zodra het tegenzit doen alsof het een nationale ramp is.

Die “tent” is leuk voor de camera, maar ondertussen gaan er bij dit soort megaprojecten vaak gewoon leveranciers, horeca-mensen en seizoenskrachten onderuit die wél meteen hun rekeningen missen. op de werkvloer zie ik dan weer de ellende: huurachterstand, stress, kinderen die ineens niet meer mee kunnen op schoolspul omdat pa “nog geld krijgt”. Als je groot speelt, regel dan ook een fatsoenlijke landing voor de mensen onder je, niet alleen een zielig verhaal voor de krant.

Ik rij al 30 jaar langs z’n parken en projecten: als de kassa rinkelt is het “kijk mij eens”, en als het tegenzit is het ineens een tent en zielig in de Telegraaf. Bel ff je bank en je energieboer en betaal die kleine leveranciers eerst, want die slapen echt in een tent hoor.

die tent roept ie nu wel, maar het echte verhaal is dat je met zulke parken en hallen compleet vastzit aan vergunningen, onderhoud en vaste lasten, dat is geen melkbus die je even op stal zet. en als het dan misgaat voelt het voor iedereen alsof er “iets groots” omvalt, terwijl het gewoon de rekening is van jaren vooruitrennen zonder rem, Prediker zei al: tijd om te bouwen en tijd om af te breken.

Ach “tent” roepen is leuk, maar als je echt krap zit verkoop je gewoon een paar speeltjes en ga je niet janken in de krant, en ondertussen zit de gemeente weer met leegstand en achterstallig onderhoud als zo’n project omvalt toch

Die “tent” vind ik vooral zo’n PR-zin om sympathie te trekken, maar het echte drama zit ’m in de regio: als zo’n groot project wankelt, gaan ook sponsordeals, stageplekken en halve toeleverketens mee om, en dan zit je als gemeente weer met een leeg karkas waar niemand wat mee kan. En sorry hoor maar als je echt aan de grond zit, ga je niet eerst met de krant praten maar met je personeel en de mensen die nog op hun geld wachten…

Die “tent” is vooral een mooi verhaal omdat we in NL een rare fetish hebben voor de gevallen tycoon: succes = held, tegenslag = soap. Enerzijds is dit gewoon een ondernemer die verkeerd gegokt heeft, anderzijds zie je hier hoe afhankelijk zulke prestigeprojecten zijn van gemeenten, vergunningen, subsidies, uitstelregelingen en coulance: half publiek, half privé, en als het misgaat mag “de regio” de rommel opruimen. En dan is die tent ineens niet armoede maar framing: hij kan altijd nog onderhandelen, herstructureren, doorstarten… de mensen met nul buffer kunnen dat niet, die verdwijnen stilletjes uit beeld. wat me vooral stoort: we doen alsof dit natuurgeweld is, terwijl het gewoon een systeem is dat groot, groter, GROTER beloont tot het knapt.