Grond voor elektriciteitshuisjes raakt op, maar deze ondernemer in Amsterdam krijgt wel een groot laadplein

Mooi dat dit lukt, maar het blijft raar dat een laadplein blijkbaar pas kan zodra één ondernemer toevallig de juiste grond en aansluiting vindt. We plannen jaren vooruit met elektrische auto’s en bouwen daarna pas de infrastructuur; dit is gewoon een ruimtelijke-planningsbug met een stekker eraan.

Dat laadplein is mooi, maar wie bepaalt straks welke ondernemer wél vooraan mag aansluiten? In de zorg wachten we ook steeds langer op stroom voor uitbreiding of nieuwe apparatuur, terwijl de rekening van netcongestie gewoon bij bewoners, bedrijven én patiënten terechtkomt. Ruimte reserveren voor energie hoort net zo normaal te worden als ruimte voor wegen en woningen, anders blijven we dit soort gelukstreffers vieren.

Het ontbreekt vooral aan een prijskaartje voor die schaarse grond. Zolang een transformatorhuisje moet concurreren met woningen, parkeerplaatsen en lucratieve bedrijfsruimte, verliest energievoorziening op papier al voordat de discussie begint; maak zulke plekken planologisch verplicht en vergoed grondeigenaren normaal, dan hoef je niet voor ieder laadplein een heldenverhaal te schrijven. In mijn tijd bij de KLM wist je tenminste vooraf waar de infrastructuur moest komen, niet pas nadat iedereen al elektrisch wilde rijden.

Een laadplein heeft niet alleen kabels nodig, maar ook genoeg vermogen op precies het juiste moment. Als iedereen tegelijk gaat laden, verschuift het probleem van “geen aansluiting” naar “zekering eruit”; even rekenen dus niet alleen met parkeerplaatsen, maar ook met piekbelasting en teruglevering.