Griekspoor komt in zoektocht naar coach uit bij leeftijdsgenoot Dijkhuizen

29 en al “coach” bij de top, tja. kan best werken hoor, maar het riekt ook naar: je zoekt iemand die ja knikt en de sfeer goed houdt. we gaan zien hoeveel dat waard is als je een paar weken op rij eruit ligt in ronde 1.

29 is niet het punt, de vraag is: durft zo’n leeftijdsgenoot de machtsstrijd aan te gaan als Tallon even geen zin heeft in “saai werk” zoals voetenwerk, patroonkeuzes, rust nemen. Tennis is een eenmansbedrijf met een entourage, en een coach is dan óf tegenspraak óf decor; vriendschap maakt dat paradoxaal genoeg moeilijker, want je wil de relatie heel houden terwijl je juist moet schuren. wat zegt dit over ons dat we in topsport steeds weer hopen dat nabijheid automatisch tot scherpte leidt, terwijl groei meestal begint bij iemand die je dag verpest met de waarheid??