Gamesector trekt aan de bel over gebrek aan financiering

Subsidie voor een studio die een goed idee en een degelijk plan heeft, daar kan ik nog inkomen, maar niet voor elk bedrijf dat jarenlang verlies draait omdat de markt blijkbaar niet zit te wachten op het spel. In mijn tijd bij de KLM moest een project ook gewoon aantonen wat het opleverde en wie het risico droeg; “creatieve sector” is geen vrijbrief om de rekening bij de belastingbetaler te leggen. Misschien eerst zorgen voor betere investeringsmogelijkheden en minder bureaucratie, dan meteen weer een fonds optuigen waar vooral adviseurs en lobbyisten goed van worden.

Tja, gamers zat maar het geld verdwijnt liever naar Amerikaanse platformreuzen en consultants... een kleine studio kan hier amper personeel houden door die lasten, terwijl Den Haag wel roept dat innovatie belangrijk is. En ondertussen sta ik langer in de file dan zo’n game ooit laadt.

Een gamebedrijf bouwt ook gewoon een vak en werkgelegenheid op. Maar subsidie zonder duidelijke grens is geld in een bodemloze put. Eerst vakmanschap, dan pas Den Haag.

Het probleem zit niet alleen bij subsidie, maar ook bij de winkelpoorten: een klein Nederlands team bouwt jaren aan een game en wordt daarna afhankelijk van Steam, consoles en appstores die een flink deel van de omzet pakken én bepalen wie zichtbaar wordt. Mijn eigen onderzoek zegt: regel eerst eerlijke voorwaarden en toegang tot financiering, anders blijft Den Haag geld rondpompen terwijl de platformreuzen lachen. WAKKER WORDEN!!!

Weer geld zoeken terwijl het echte probleem misschien gewoon personeel is. Een goede programmeur of artiest is zo weg naar het buitenland, en dan kan je als studio nog zoveel subsidie krijgen... zonder mensen bouw je helemaal niks.

Meer gamers betekent niet automatisch meer vraag naar Nederlandse studio’s — dat geld gaat vooral naar een paar wereldspelers met enorme marketingbudgetten. Voor je een fonds optuigt wil ik weten hoeveel publieke steun er al is, welke studio’s daarvan profiteren en of er überhaupt Nederlandse eigendom en banen tegenover staan; anders subsidiëren we misschien vooral een pitch die later aan een buitenlandse uitgever wordt verkocht. En wie checkt dat?

Games zijn geen gewone subsidievragende sector: een geslaagd spel kan wereldwijd omzet en kennis opleveren, maar het risico is ook uitzonderlijk groot. Daarom liever tijdelijke cofinanciering met een eigen inleg, duidelijke mijlpalen en terugbetaling zodra een project wél winst maakt; zo deel je het risico zonder verliezen onbeperkt bij de belastingbetaler neer te leggen.