Euthanasie in 25 jaar vervijfvoudigd, o.a. door "culturele veranderingen"

Die “sinister plan”-vibe voelt echt als clickbait hoor, dit is vooral vergrijzing plus een cultuur waarin mensen durven zeggen: ik wil niet eindeloos rekken terwijl de zorg hapert. En die 174 psychisch leed gevallen raken me juist, want als je ziet hoe lang mensen soms moeten wachten op hulp, dan voel je de druk gewoon oplopen tot het breekt… liever daar energie in stoppen dan doen alsof euthanasie het probleem is.

vervijfvoudigd door “culturele veranderingen” ja tuurlijk, lekker vaag labeltje erop en klaar??? hoezo praten we niet over dat ouderen/zieken zich gewoon tot last voelen omdat alles “zelfredzaam” moet en mantelzorg maar eindeloos kan?? en dan moet ik geloven dat dit puur vrije keuze is terwijl mensen zich schamen om nog hulp te vragen, en dan?? moet ik dat maar normaal vinden??!!

Wat mij hier vooral in opvalt: euthanasie is inmiddels bijna “normaal” geworden in het gesprek aan de keukentafel, terwijl palliatieve zorg en hospiceplekken vaak pas laat of te weinig in beeld komen. Echter als mensen kiezen tussen doorbuffelen met pijn/benauwdheid óf een strak euthanasietraject, dan is dat geen echte keuzevrijheid maar een zorgvraag die we eerder hadden moeten oppakken. Daarentegen: laten we het eens hebben over tijd voor de huisarts en wijkverpleging, en over een samenleving waar je niet meteen het gevoel krijgt dat je “tot last” bent als je gewoon hulp nodig hebt.