Estafettevrouwen grijpen derde EK-goud op rij op 4x400 meter

Ja goed, derde keer op rij goud op de 4x400 is gewoon bizar knap hoor, die dames lopen alsof het “even een rondje” is. Mag van mij wel wat vaker live op normale tijden op tv, want nu hoor je het pas als je weer aan het vakkenvullen bent en iedereen ineens trots loopt te doen.

Nou ja, goud is prachtig, maar ik hoop vooral dat die meiden straks ook gewoon fatsoenlijke begeleiding en rust krijgen, want drie keer op rij is niet alleen talent maar ook slijtageslag, en dan staan ze na zo’n rondje weer handtekeningen te zetten alsof het niks is, hoor. En kunnen we ophouden met dat gezeur over “ja maar atletiek is klein”, dit is gewoon topsport van wereldniveau, punt, toch.

Feit is: 4x400 is niet alleen hard lopen, het is ook blessure-roulette met hamstrings en achilles als je te vaak piekt. Hopelijk houden ze het schema een beetje menselijk, want met adrenaline win je een finale, maar je pezen doen niet mee met dat feestje. En geef die vrouwen ook eens normale recovery-faciliteiten, niet alleen een bos bloemen en door naar de volgende huldiging.

Mooi hoor, maar ik moet altijd lachen om dat “teamfoto en huldiging” gedoe: vier vrouwen leveren 100% af en de volgende dag is het weer voetbaltransfer dit, relletje dat. Zet zo’n estafette nou eens op prime time en gooi er een fatsoenlijke bonus tegenaan, dan hoeven we niet elke twee jaar te doen alsof we atletiek ineens ontdekt hebben.