Een heel leven maar geen naam: wie herkent deze man?

Drie jaar zoeken naar iemands naam terwijl ie letterlijk in een Amsterdams ziekenhuis ligt… laten we eerlijk zijn, we kunnen wel elke fietsendief met gezichtsherkenning pakken maar bij “Lucky” is het ineens: tja, geen idee wie u bent zeg maar.

Drie jaar “cold case” terwijl er vast gewoon een volle portemonnee, sleutelbos en een Albert Heijn-bonuskaart ergens in een ziekenhuisla ligt… zeg maar, check z’n pinpas en je weet binnen 10 minuten of ie Henk heet en elke woensdag frikandelbroodjes scoort. En anders: zet z’n foto op de schermen in de metro, Amsterdam herkent je sneller dan je eigen moeder.

Gezichtsherkenning en “even z’n pinpas checken” klinkt lekker stoer, echter als iemand bewust onder de radar leefde of geen papieren had, dan loop je meteen vast op privacyregels en zorggeheim en gaat het niet om onwil maar om wat er mág. Daarentegen vind ik het wel pijnlijk dat we pas na drie jaar bij een coldcase-vrijwilligersteam uitkomen; dit is precies zo’n geval waar gemeente, GGD en IND/consulaat vanaf dag 1 één loket moeten hebben, desnoods met een rechterlijke machtiging om biometrie te vergelijken met vermisten in VS/Canada. En zet ook even in op simpele dingen: tatoeages, oude breuken op röntgen, tandartsprofiel, dat herkent familie vaak sneller dan een wazige foto in de metro.