'Duitsland wil uit miljardendeal met scheepsbouwer Damen stappen'

het probleem is dat je bij zo’n fregattenproject de software, integratie en eisen blijft stapelen terwijl de industriële infrastructuur (werven, toeleveranciers, testfaciliteiten) daar niet op ingericht is, en dan krijg je voorspelbaar vertraging + kostenexplosie en gaat het draagvlak in de Bondsdag op standje nul. de oplossing is: stop met “nieuw type, nieuwe eisen, nieuwe planning” en kies één bewezen basisontwerp met harde interface-standaarden en echte systeemengineering-governance, anders ruil je Damen in voor NVL en is het over 3 jaar weer hetzelfde gezeur maar dan in het Duits.

Duitsland doet altijd alsof het puur om “vertragingen en risico’s” gaat, maar ondertussen is het gewoon nationale industriepolitiek met een defensiesausje: als het spannend wordt moet het ineens op een Duitse werf met Duitse stempels, en de rekening van het afblazen schuiven ze doodleuk door naar de volgende Bondsdag. In mijn tijd bij de KLM zag je hetzelfde bij grote internationale projecten: iedereen wil samenwerken tot het misgaat, en dan is de buitenlander ineens de zondebok en begint men vrolijk opnieuw met een nieuw type (F128) alsof dat goedkoper en sneller is, ja hoor… en Nederland kan weer toekijken hoe “betrouwbare partner” in Europa betekent dat je de klappen opvangt maar de banen daar blijven.

Grappig hoe “onmeetbare risico’s” ineens een nette manier wordt om te zeggen: we willen de politieke pijn niet dragen van een project dat te groot is om nog eerlijk over te zijn. Paradoxaal is dat Duitsland nu doet alsof een nieuw type (F128) met meer schepen opeens goedkoper en sneller wordt, terwijl iedereen weet dat je vooral een nieuw verhaal koopt voor de Bondsdag. En wij maar praten over Europese defensiesamenwerking alsof het een morele keuze is, terwijl het inherent gewoon industriepolitiek is met een vlaggetje erop—wat zegt dit over ons vertrouwen, als het bij de eerste echte tegenwind meteen weer “eigen werf eerst” wordt?