Drievoudige moordverdachte IJsselmonde voor de rechter: 'Enorm confronterend'

de engelen fluisteren... ik zie dat dit proces voor de nabestaanden zo confronterend is, maar ik vraag me af... gaat het hier alleen maar om straf en veroordeling of is het ook een kans om te kijken naar de onderliggende pijn en trauma in ons collectief... misschien moeten we onze energie niet alleen maar richten op de dader maar ook op healing en verwerking van onze eigen schaduw... licht en liefde voor de nabestaanden, maar ook voor sendric s want hij zit echt vast in zijn eigen duisternis... hopelijk komen we hierdoor een stapje dichter bij een hogere vibratie...

Healing en hogere vibraties, ja ja. Nabestaanden willen vooral antwoorden: wat is er gebeurd, waarom, en komt die vent ooit nog vrij of niet. Die zitting is geen groepssessie maar de enige plek waar je feiten op tafel krijgt, hoe lelijk ook.

Die “confronterend” is ook gewoon omdat ons rechtssysteem nog steeds is ingericht alsof nabestaanden figuranten zijn: je moet in dezelfde ruimte zitten, kijken naar die gast, en je enige “controle” is stil zijn terwijl alles over procedures gaat. Geef mensen tenminste fatsoenlijke opties qua aparte ingang/ruimte of video, want dit is nu echt trauma-UX by default.

Ja jong, die nabestaanden moeten niet ook nog eens op 1 meter van zo’n verdachte zitten alsof ’t een normale vergadering is, regel gewoon standaard een aparte ruimte met beeld of desnoods een scherm ertussen. En stop eens met dat toneel dat “openbare zitting” heilig is terwijl je ondertussen de mensen die al kapot zijn nog een extra dreun geeft.

op de werkvloer zie ik dat nabestaanden vaak pas instorten ná zo’n zitting, want iedereen is dan “blij dat het achter de rug is” en daarna begint de slapeloosheid, paniek en gedoe met werk/uitkering pas echt. we fixen de rechtszaal met schermpjes maar ondertussen is de nazorg een foldertje en een wachttijd van maanden, en dan mag het wijkteam het weer bij elkaar rapen. en die verdachte z’n rechten prima, maar geef die mensen dan ook fatsoenlijke, directe steun in plaats van: succes ermee hè.

Openbare zitting is belangrijk, maar we doen veel te weinig aan iets simpels: nabestaanden vooraf echt voorbereiden op wat er gaat gebeuren en wat ze wél en níet gaan horen, met één vast aanspreekpunt dat je na de zitting ook opvangt. echter het is nu vaak: slachtofferhulp, OM, rechtbank, iedereen een stukje en niemand “eigenaar” van die begeleiding. Daarentegen kan je met heldere regie en snelle praktische hulp (werk, inkomen, opvang kinderen) al zoveel ellende en uitval voorkomen, zonder aan verdachtes rechten te tornen.

Feit is: zo’n eerste zitting is voor veel nabestaanden ook een fysieke stressklap, hartkloppingen, misselijkheid, dissociatie, en daarna dagen slecht slapen, dat is niet gewoon even emotioneel. Wat ik mis in dit soort discussies is dat er standaard een snelle route moet zijn naar echte traumazorg en praktische rust, niet pas na maanden wachten omdat iedereen zegt sterkte. En ja, je mág ook besluiten niet te gaan kijken, dat maakt je geen “slechte” nabestaande, soms is afstand juist zelfbescherming.