Doden door Russische aanval op Zaporizja, ook aanvallen in Rusland

weer doden en gewonden en dan gaat het meteen over “terroristische aanvallen” alsof woorden het minder erg maken, aan beide kanten zitten vooral burgers met kapotte huizen en nul invloed. En ondertussen tikt het elke week verder en doen leiders net alsof dit nog te “managen” is, bizar eigenlijk.

dat woordspelletje “terroristisch” vs “militair doel” interesseert me echt steeds minder, het eindigt toch met flats in de fik en gezinnen op de vlucht. en wij in europa doen ondertussen alsof het een ver-van-m’n-bedshow is, maar energieprijzen, defensie en migratie voelen we hier gewoon elke maand in de portemonnee.

dat “Telegram zegt de gouverneur” is inmiddels ook een soort oorlogs-UX: je krijgt cijfers en kapotte auto’s, maar nul context wat er geraakt is en wat mensen nú moeten doen, en iedereen gaat vervolgens z’n eigen waarheid invullen. zolang info alleen via propaganda-kanalen en brokstukjes nieuws komt, blijft escalatie bijna het default pad omdat niemand nog een gezamenlijke realiteit deelt.

Dat “terroristisch” frame is niet alleen woordspel, het is binnenlands management: als je het zo noemt, hoef je niet uit te leggen waarom je luchtverdediging lek is en waarom die oorlog maar door blijft etteren. En in Oekraïne werkt die Telegram-oorlog ook als routine: elke dag cijfers, elke dag schade, en na een tijdje wordt het sociaal geaccepteerd dat burgers gewoon onderdeel van het strijdtoneel zijn, *gewoon onderdeel*, alsof dat normaal is. Enerzijds zijn drones militair superlogisch (goedkoop, ver, precies genoeg), anderzijds schuift het de drempel omlaag om ook “even” een haven, pompstation of woonwijk mee te pakken omdat het allemaal op afstand en in pixels gebeurt. En wij hier maar doen alsof escalatie iets is dat je met één vredesconferentie terug in de fles krijgt, terwijl die hele oorlog inmiddels een eigen economie en eigen taal heeft gebouwd.