De twee gezichten van Pierre van Hooijdonk, van ideale teamspeler tot ruziemaker

van hooijdonk was als speler goud, maar hij heeft altijd dat randje gehad van “ik ben groter dan de club” en dan gaat het schuren zodra het tegenzit. supporters vergeten niet snel, zeker niet als je later vanaf de zijlijn nog even zout strooit.

Men vergeet gemakkelijk dat NAC-supporters niet alleen naar goals kijken, maar naar trouw; en Van Hooijdonk heeft in zijn loopbaan net iets te vaak de deur dichtgeslagen zodra hij z’n zin niet kreeg. Dat “twee gezichten” is ook gewoon het lot van een ster in een volksclub: je wordt een symbool, en dan komt elk interviewtje als analist of elke sneer extra hard aan. Spandoeken zijn wat goedkoop, maar doen alsof het allemaal jaloerse fans zijn is óók onzin.