De rol van brandweercultuur en gedrag bij het nabespreken van incidenten

Dit is precies waarom die “stoere” brandweercultuur soms tegen je werkt: als je na een incident alleen maar heldenverhalen uitwisselt en niemand durft te zeggen “ik twijfelde” of “dat ging mis”, dan leer je dus niks en herhaal je dezelfde fouten. Hiërarchie + groepsdruk is echt killing, net als in elk team, en dan krijg je een soort intern ecosysteem waarin kritiek eruit gefilterd wordt alsof het vies is. Zet dan ook leiders neer die hardop hun eigen missers benoemen, anders blijft zo’n debrief een gezellig rondje napraten met koffie en klaar.

dat “veilige groepsdynamiek” klopt allemaal, maar er zit ook een heel saai praktijkpunt onder: na een inzet wil iedereen naar huis/douchen/volgende melding, en dan wordt debriefing iets wat je er “even” bij doet tussen de pieper en de administratie. als je het echt serieus wil, moet je het ook als diensttijd/planning behandelen (en niet als extra rondje koffie), anders win je het nooit van de klok en blijft het bij de paar mensen die toch al makkelijk praten.