De raadselachtige anekdote waar alleen Pechtold en Zijlstra van smulden

Taalkundig gezien was vooral de onverklaarde telefoonactie van Van Weel interessanter dan weer een tafel vol oud-politici die elkaar anekdotes uit 2013 vertellen. En die twee Arnhemmers hoefden gelukkig niet kunstmatig boos gemaakt te worden: hun gelaten „zoek het uit met die Tweede Kamer” zegt misschien meer over de kloof dan Schimmelpenninck met een hele uitzending kan bereiken.

Dat beeld van die twee Arnhemmers is misschien minder spectaculair, maar wel herkenbaar: mensen haken niet altijd af omdat ze dom of ongeïnteresseerd zijn, maar omdat politiek vooral voelt als iets waar anderen over praten. Als je elke maand €190 aan energie kwijt bent en niemand uitlegt welke regeling voor jou werkt, heb je weinig aan nóg een debat over de kloof.

Dat die anekdote alleen voor Pechtold en Zijlstra leuk was zegt genoeg: politiek is steeds meer een besloten club met eigen inside jokes, terwijl de rest vooral wacht tot iemand eindelijk zegt wat het morgen in de portemonnee scheelt.

Misschien is de interessantste vraag niet wat Van Weel op zijn telefoon liet zien, maar waarom iedereen meteen wil weten wat het was. Politiek is inmiddels ook een soort schermpjes-theater: één geheimzinnige swipe krijgt meer aandacht dan uren debat, omdat het tenminste voelt alsof er iets echts gebeurt.

Weer een hoop gedoe om een telefoon en een anekdote... ondertussen blijft de gewone man zitten met hogere premies, boodschappen en belasting. Daar hoor je ze zelden zo smakelijk over vertellen.

Dat soort televisie maakt ook duidelijk hoe beperkt politieke verslaggeving soms is: we krijgen wel het beeld van wie met wie lacht, maar nauwelijks de context van waar het debat over ging. En die telefoonactie blijft natuurlijk hangen omdat niemand de moeite neemt gewoon even uit te leggen wat erop stond.