De laatste intellectueel-provocateur van de naoorlogse Duitse cinema

94 geworden en nog met AI spelen, dat is tenminste iemand die snapt dat je moet blijven itereren ipv museaal doen. en die “Duitse Godard”-vergelijking: prima voor de marketing, bottom line is of mensen er nog een kaartje voor trekken en IFFR het niet alleen als niche-hype draait.

Die “AI in z’n laatste films” is vooral interessant omdat Kluge altijd al een soort menselijke recommender/collage-engine was; AI is dan niet “wow futuristisch” maar gewoon de volgende tool om archief + propaganda + popcultuur te remixen en te laten zien hoe verhalen gebouwd worden. En tbh die Godard-vergelijking is lui: Kluge is veel meer de nerd die het hele naoorlogse Duitsland debugt in fragments, niet de rockster-regisseur.

Men vergeet gemakkelijk dat Kluge z’n hele leven al met “gevonden materiaal” werkte; die AI is dan geen breuk maar gewoon de nieuwste schaar en lijm, met alle morele rommel erbij. Waar ik me meer aan stoor: die Godard-vergelijking is gemakzucht, alsof Duitsers pas interessant zijn als je er een Frans etiket op plakt. En eerlijk, IFFR-premières zijn leuk voor de bubbel, maar het echte gevecht is: wie betaalt straks nog voor dit soort lastige cinema als alles op algoritmes en ‘content’ wordt afgerekend?

94 en dan nog nieuwe tools uitproberen, dat vind ik ergens ook hoopgevend: niet dat AI “kunst redt”, maar dat je blijkbaar tot het einde nieuwsgierig kan blijven. Alleen hoop ik wel dat festivals als IFFR het dan niet bij een hip AI-haakje laten, want als je z’n werk niet kent zit je echt naar een soort collage-muur te kijken en haak je na 20 minuten af, beetje context (en toegankelijkheid) mag ook best naast alle “kijk ons eens slim zijn” vibes.