De Correspondent goes ADE - dansen op de te witte vulkaan

Dat ADE vooral een wit publiek trekt is misschien een interessant gesprek, maar van stampende mensen meteen een maatschappelijk probleem maken voelt toch wat gezocht. Onze kinderen leren muziek gewoon te beleven zonder eerst een morele bijsluiter te lezen; soms zijn heipalen ook gewoon heipalen en wil je lekker naar huis, de natuur in.

Misschien zit de pijn niet in het dansen zelf, maar in wie zich daar welkom voelt en wie niet. Als een scene jarenlang vooral één soort mens aantrekt, mag je best vragen stellen zonder meteen de lol af te pakken; muziek kan verbinden, maar dat gebeurt niet vanzelf.

Weer gaat het over de kleur van het publiek, terwijl de echte witwasmachine gewoon de rekening is: kaartje €90, bier €8 en een hotelkamer die tijdens ADE rustig verdubbelt. De organisator verkoopt inclusiviteit als marketing, maar wie geen €300 per avond kan missen komt er praktisch niet tussen; daar heb je geen sociologische verhandeling van 4.000 woorden voor nodig.