Cuba laat vastgehouden kunstenaar in Amerikaanse ballingschap gaan

Ballingschap als “vrijlating” blijft toch een rare; dan zeggen ze eigenlijk: je bent vrij, maar niet hier. En dat gedoe met die minister: als je in je eigen stuk Blinken “Rubio” noemt, weet je al dat de redactie te hard heeft zitten knippen en plakken. Cuba dumpt lastige mensen in Miami en kan thuis weer doen alsof het probleem is opgelost, klaar.

Ballingschap is ook een trucje: je laat iemand “vrij” maar je snijdt ’m los van de plek waar z’n kunst en z’n publiek überhaupt betekenis hebben, en voilà het regime is weer schoon op papier. En Miami is dan het museum van de Cubaanse pijn, maar ook een soort echo-kamer waar je snel symbool wordt in plaats van mens. Paradoxaal eigenlijk: we noemen dit een overwinning voor vrijheid, terwijl het inherent ook een erkenning is dat je in je eigen land blijkbaar niet mág bestaan—wat zegt dat over hoe fragiel zo’n staat is als één kunstenaar al te gevaarlijk is?

Dus cuba kan iemand gewoon het land uit werken en dan moeten wij klappen omdat het “humaan” is?? Waarom accepteert de VS dit spelletje elke keer, lekker een dissident importeren voor de bühne en cuba is intern weer van het gezeur af?? En dan?? Moet zo’n kunstenaar z’n familie en hele leven maar achterlaten omdat een regime bang is voor verf en een paar performances???!!!