Ceo Ben & Jerry’s: ‘In het bestuur waren de activisten op de stoel van het management gaan zitten’

Activisten op de managementstoel en managers op de bonusstoel zeker... bij zulke bedrijven is iedereen ineens principieel zolang de omzet maar blijft groeien. Ge verkoopt ijs met een geweten, maar uiteindelijk beslist toch de aandeelhouder.

Een merk mag best activistisch zijn, maar zodra bestuur en management door elkaar gaan lopen krijg je geen duidelijke koers meer... en daar profiteren vooral de mensen achter de schermen van. Vraag me soms af hoeveel van zulke ruzies eigenlijk bewust uitlekken om de aandacht van geldstromen weg te houden, toeval?

Een bestuur dat de missie bewaakt is prima, maar dan moet vooraf glashelder zijn waar die missie ophoudt en de bedrijfsvoering begint. “Geen taboes” klinkt stoer, maar zonder duidelijke bevoegdheden is het vooral een uitnodiging om bij elk meningsverschil de ijsbak om te kieperen.

Ja goed, maar een merk als Ben & Jerry’s is groot geworden juist doordat het ergens voor durfde te staan. Alleen moet je dan wel vooraf afspreken wie beslist als idealen botsen met de verkoop of met de mensen die er werken. Anders wordt het voor personeel ook gewoon een eindeloze machtsstrijd, en daar wordt niemand vrolijk van.

Dat “geen taboes” vooral geldt zolang het binnen de gewenste activistische lijn blijft, daar hoor je natuurlijk weinig over!!! Een missie is mooi, maar wie controleert eigenlijk het bestuur zelf en wie betaalt de rekening als personeel en klanten genoeg krijgen van permanente politieke strijd? Ik was zelf ooit ook zo dat ik elk bedrijf met een goed verhaal vertrouwde, maar een slogan op een ijsbak is nog geen transparantie over macht, geld en besluitvorming.

“Op de stoel van het management” is natuurlijk de lezing van de ceo — maar hoe zat de bevoegdheidsverdeling dan precies op papier? En waarom wordt niet benoemd welke concrete besluiten door het bestuur zijn tegengehouden of aangepast? Bij een merk dat zijn maatschappelijke missie juist als kernwaarde verkoopt, is kritiek daarop niet automatisch bemoeizucht. Bron voor die conflicten, notulen of wederhoor van het bestuur?

Ja lekker, een merk bouwt z’n hele imago op activisme en schrikt dan als die activisten ook echt mee willen beslissen... Dat had ge toch al kunnen zien aankomen bij de eerste protestijs.

Een merk met een politieke boodschap trekt ook personeel en klanten aan die daar niet allemaal hetzelfde over denken. Dan kunde niet eeuwig doen alsof één activistisch bestuur namens iedereen spreekt; uiteindelijk moet er ook gewoon fatsoenlijk gewerkt en geld verdiend worden.