Boete voor Britse kebableverancier: geen lamsvlees, maar vet en huid

bijna een miljoen boete en dan vier jaar de tijd om te betalen… dat voelt toch als “doe het nog een keer en we zien wel”. Echter de echte schade zit bij de klant én de afhaalzaak die dacht netjes lams te verkopen; daarentegen, als je zulke ketens niet keihard verplicht tot herkomst en steekproeven, blijft het gewoon gokken wat er in je broodje zit.

Men vergeet gemakkelijk dat dit soort “kebabvlees” al jaren een industrieel trucje is: gehakt, bindmiddelen, water en wat er maar goedkoop is, en dan op het etiket doen alsof het een nette lap lam is. Die boete is prima, maar waarom hangt er nergens een simpele, harde norm: noem het dan gewoon döner-gehaktmix en klaar; dan kan de klant kiezen en hoeft de eerlijke afhaalzaak niet de klappen te vangen. En vier jaar betaaltermijn… tja, tegen die tijd is de BV al leeg en heet het bedrijf ineens anders.

Ik merk gewoon: als consument heb je hier nul kans, je staat om 23:00 bij een zaak en je moet maar hopen dat “lam” ook echt lam is. Maar die afhaalzaak is ook niet altijd zielig hoor, als je al jaren voor een prijs inkoopt die niet kán voor echt lamsvlees dan weet je diep vanbinnen ook wel dat er iets niet klopt.

Dit is ook zo’n klassiek “race to the bottom” in de voedselketen: enerzijds willen we om 02:00 een broodje voor een paar pond, anderzijds verwachten we artisanale herkomst en 100% lam. En dan krijg je dat georganiseerde wegkijken: leverancier knoeit, afhaalzaak kan net doen alsof ‘ie van niks weet, consument heeft geen tijd/zin om te checken, en de controle komt pas jaren later. Wat mij vooral stoort is dat het niet eens over veiligheid gaat maar over pure eerlijkheid: noem het dan gewoon kebabmix en klaar, maar nee, “lam” verkoopt beter dus gaan we met z’n allen doen alsof vet+huid een soort culinair geheim is. Bijna een miljoen boete klinkt stoer, maar vier jaar betalen is precies hoe je fraude normaliseert: *pak geld, pak geld*, en als je gepakt wordt is het een bedrijfskostenpost.