Binnenskamers | Jetten krijgt in één week harde les: 'Meerderheid wil dat je faalt'

De vraag is vooral: welke “asielmaatregelen” bedoelen we, want zonder wetswijziging en uitvoeringscapaciteit is het de facto vooral persberichtpolitiek. Jetten kan wel schaakborden verschuiven, maar hij zit vast aan EU-recht, verdragen en een IND/COA die al op omvallen staan, mits je tenminste nog iets wil dat standhoudt bij de rechter. En dat “meerderheid wil dat je faalt” is gewoon Den Haag: oppositie wil scoren, coalitie wil overleven, inhoud is bijzaak.

het probleem is dat “asielmaatregelen” in den haag worden verkocht alsof je aan een knop draait, terwijl de echte bottleneck gewoon fysieke opvang-infrastructuur is: locaties, vergunningen, brandveiligheid, personeel, OV/wegen ernaartoe en gemeenten die het al zat zijn. de oplossing is saai maar werkt: meerjarige spreiding met harde afspraken en geld voor uitvoering (ook voor scholen/zorg), plus een fatsoenlijke doorstroom naar woningen, anders blijft het dweilen met de kraan open en kan elke premier schaak spelen tot ie blauw ziet.

Dat “meerderheid wil dat je faalt” is niet eens een complot, het is het verdienmodel van Den Haag: falen levert clicks, zetels en talkshowminuten op, slagen is saai beheer. En asiel is daar perfect voor omdat het inherent moreel én technisch is: je kunt altijd tegelijk roepen dat het te hard en te soft is, dus iedereen kan winnen behalve de uitvoering. Paradoxaal eigenlijk dat we een premier afrekenen op ‘regie’ terwijl we met z’n allen een systeem in stand houden dat regie straft. Wat zegt dit over ons dat we liever schaakstukken omgooien dan één keer rustig accepteren dat sommige problemen alleen met jarenlange, saaie discipline kleiner worden?

Dat “Jetten krijgt les” frame is leuk voor de Haagse soap, maar asiel is voor 80% gewoon EU-dossier en uitvoering: Dublin, terugkeerafspraken, grensprocedure, veilige-derdelandenlijst, en vooral wie het betaalt en wie het doet. NL kan best strenger willen, maar dan moet je in Brussel coalities bouwen en je huiswerk op orde hebben, niet elke week een nieuw persmomentje terwijl de IND nog steeds verdrinkt in bezwaar/beroep. En die “meerderheid wil dat je faalt” klopt deels: iedereen roept om regie, maar zodra je echt maatregelen neemt die pijn doen (spreiding, geld, sneller beslissen, sneller terugsturen) staat dezelfde Kamer weer te gillen over rechtsstaat, gemeenten of “menselijkheid”, kies maar welke dag.

Ach in de haven regelen we ’t met planning en capaciteit, niet met persmomentjes, en Den Haag doet net alsof je met een motie ineens bedden, begeleiders en terugkeerplekken uit de lucht trekt?? Als je écht wat wil, maak je één baas verantwoordelijk en zet je ’m af als het niet draait, klaar

Dat “meerderheid wil dat je faalt” klopt vooral omdat iedereen om snelle “resultaten” schreeuwt, maar niemand wil tekenen voor de rompslomp: bezwaar, beroep, medische dossiers, minderjarigen, veiligheidschecks, noem maar op. In de uitvoering is het vaak niet eens onwil maar gewoon: systemen die niet koppelen, mensen die je niet hebt, en elke keer weer een nieuwe spoedlijn die na 3 maanden alweer wordt omgegooid. En dan staat er op tv weer iemand te roepen dat het morgen anders moet… ja, morgen is er ook gewoon weer een dinsdag met dezelfde wachtlijsten.

die “meerderheid wil dat je faalt” is vooral omdat het asieldossier elke maand een nieuw prijskaartje krijgt en niemand ownership pakt: wie tekent voor budget, doorlooptijd én output? Zet het eens neer als een ketencontract met harde targets (instroom/doorstroom/terugkeer) en als je faalt gaat de manager eruit, zoals in het bedrijfsleven, niet weer een Kamerdebatje voor de bühne.