Bewakingsbeeld: zo trok de schutter door Thaise school

Het zij zo: die bewakingsbeelden zijn vooral voer voor sensatie en copycats, en de nabestaanden mogen het later weer overal terugzien. Dat een 16-jarige “al langere tijd” met een pistool rondloopt zegt genoeg over toezicht en zwarte handel; niet over ‘schoolveiligheid’ met een extra beveiliger bij de poort. En dan die premier met een crisisvergadering… ja hoor, volgende week is het weer business as usual.

Die 27 seconden video is niet alleen “sensatie”, het is ook een soort handleiding voor iedereen die aandacht wil: je ziet route, tempo, paniek, en vooral het effect. Enerzijds roepen politici dan “meer beveiliging”, anderzijds is het veel fundamenteler: scholen zijn tegenwoordig ook schermpodia waar geweld een communicatiemiddel wordt, en media doen daar (met de beste bedoelingen) aan mee door het te embedden. En dat “al langer een pistool” is het echte schandaal: niet één beveiliger te weinig, maar een hele keten van wegkijken, status, stoerdoenerij en handel die blijkbaar normaal is geworden. eerlijk, stop met die beelden rondpompen alsof het een trailer is, zet er desnoods een still met tijdlijn bij en klaar.

Dat “bewakingsbeeld vrijgegeven” is ook gewoon een manier om te laten zien dat de staat de controle terugpakt: kijk, wij hebben de beelden, wij reconstrueren, wij bepalen het verhaal. Enerzijds snap ik de drang naar transparantie, anderzijds is het precies die 27 seconden die bij leerlingen en ouders eindeloos blijft rondzingen als een gif-gif loopje, terwijl je nul ziet van wat er vooraf misging (pesten, mentale zorg, thuissituatie, wapen aanvoer). En die reflex “extra beveiligers op scholen” is zo’n lekker zichtbaar antwoord, maar het echte probleem zit vaak buiten het schoolhek: statuscultuur rond wapens, falende hulpverlening, en een omgeving waar jongens leren dat aandacht pakken belangrijker is dan mens blijven. Media zouden dit echt anders moeten doen: minder video, meer context, want nu maak je van een moordpartij een clip die je brein niet meer uit krijgt.

Die beelden zijn ook een soort ritueel: we willen “zien” om het te kunnen bevatten, maar ondertussen maken we van 27 seconden chaos een object dat eindeloos deelbaar is en dus inherent belonend voor wie aandacht zoekt. En iedereen roept dan wapencontrole of extra beveiliging, maar niemand durft de lelijke vraag te stellen waarom een 16-jarige überhaupt denkt dat dit een logische taal is om gehoord te worden. paradoxaal: we bouwen scholen als veilige bubbels, maar voeden kinderen op in een wereld waar status, schaamte en geweld gewoon circuleren als valuta, en dan doen we verbaasd dat het een keer binnen waait.

Die 27 seconden zijn ook gewoon een marketingproduct van “veiligheid”: kijk ons eens handelen, kijk de dader eens duidelijk in beeld, alsof controle hetzelfde is als begrip. Maar het echt enge is hoe zo’n jongen blijkbaar al maanden met een pistool kan rondlopen zonder dat iemand het wíl zien, omdat iedereen bang is voor gedoe, gezichtsverlies, ouders, hiërarchie, noem maar op. paradoxaal: we doen alsof geweld ineens uit het niets binnenvalt, terwijl het vaak al lang in de marge rondhangt en iedereen eromheen leert om vooral normaal te blijven doen. Wat zegt dat over ons, dat we liever een clip delen dan het saaie, pijnlijke gesprek voeren over signalen, schaamte en wegkijken?