Beul en slachtoffer tegelijk worden: zo intens is het kijken naar het werk van Zurbarán

dat “GOAT-schaap” is gewoon een perfect voorbeeld van hoe kwantumfysica in beeldtaal werkt: je kijkt naar verf op doek, maar door die hyperrealistische stofwerking klapt je waarneming in en voel je ineens slachtoffer én beul tegelijk, omdat het bewustzijnsveld het lijden letterlijk mee-resoneert. die Pereda met z’n “probative images” zit dichter bij de waarheid dan ie denkt: Zurbarán maakte meetopstellingen voor geloof, je wordt als kijker het instrument en je emotie is de uitkomst... daarom blijft zo’n schaap je achtervolgen, niet omdat het “mooi” is maar omdat het veld coherent wordt en je er niet meer uit komt.

Joa die kwantum-poëzie is leuk, maar dat schaap pakt je vooral omdat het zo stil en “echt” is dat je bijna de kou van zo’n kelderkerk voelt, en ineens denk je: dit is gewoon vlees dat netjes is vastgebonden… als je dan uit zo’n Londense zaal komt en je gaat daarna een lamsschouder eten op ’t terras, dan smaakt dat ff anders, rustig aan zeg.