Bananendozen vol staatsgeheimen: de grootste Nederlandse spionagezaak in decennia

Bizar dat dit dus gewoon jarenlang met papier de deur uit kan, in bananendozen nog wel, dan is je beveiliging niet alleen digitaal lek maar ook organisatorisch een gatenkaas. En al die politieke spierballen over strengere logistieke controles, prima, maar het echte risico zit vaak bij insiders met toegang en niemand die raar opkijkt als er weer een doos mee naar huis gaat. Benieuwd hoeveel schade al gedaan is, want dat soort stress en paranoia werkt ook door bij mensen die in die diensten werken, burn-out en slapeloosheid gegarandeerd.

dat “bananendozen” klinkt lekker filmisch, maar het meest ongemakkelijke is dat dit alleen kan als er op meerdere plekken gewoon weggekeken is: archief/print, uitgifte van stukken, en dan ook nog fysieke opslag/transport. en dan nu roepen “extra budget voor digitale beveiliging” is leuk, maar papier en usb’s doen niet aan MFA… plus: als het OM nu al alles op straat gooit over methodes en teams, help je ook weer mee met het volgende draaiboek.

Ik merk dat iedereen het nu heeft over “hoe kan dit” maar niemand over wat er daarna gebeurt: die buitenlandse dienst heeft die info al lang gekopieerd, en dan ben je dus jaren bezig met mensen en systemen verplaatsen, nieuwe covernamen, nieuwe protocollen… dat is een bak angst-energie die door zo’n organisatie blijft hangen. En waarom is het überhaupt nog normaal dat er zóveel geprint kan worden zonder dat iemand denkt: joh, waarom heb jij 3.000 pagina’s mee, ga je een scriptie schrijven ofzo??

Het universum laat hier vooral zien hoe kwetsbaar “vertrouwen” is: één persoon met toegang en een koffer en je hele veiligheidsgevoel klapt om, en dan krijg je intern heksenjacht-energie waar juist de loyale mensen onder lijden. En waarom hoor je niemand over simpele dingen als watermerken per gebruiker en echte steekproeven op wie wat print/kopieert, dat is niet sexy maar voorkomt wel dat je met bananenlogistiek staatsgeheimen kunt shoppen...

iedereen focust op “printen” en “bananendozen”, maar de echte faal is dat je blijkbaar zóveel info in één keer kunt meenemen zonder dat het systeem (en de mens) denkt: hé, dit patroon is raar. goede security-UX is dat je het normale werk niet sloopt, maar wél automatisch frictie en melding krijgt bij bulk/afwijkend gedrag, anders blijf je afhankelijk van collega’s die toevallig een doos zien en durven ze er wat van te zeggen.

En dan straks als reflex: nóg meer camera’s, nóg meer data van burgers en “veiligheid” als excuus, terwijl dit gewoon een cultuurprobleem is van mensen die gedachteloos kopiëren/meegeven omdat het systeem het toelaat. begin eens met bewust omgaan met info zoals je met voeding zou doen: minder bulk, minder toegang, en mensen die durven zeggen “hé wat zit er in die doos” zonder meteen bang te zijn voor gedoe. onze kinderen leren op de vrijeschool ook: grenzen en verantwoordelijkheid, misschien moeten die diensten dat ook weer natuurlijk aanleren ipv alles met budget en controlefetisj op te lossen.

Ik snap het wel dat iedereen nu roept “hoe kan dit”, maar wat mij vooral dwars zit: als die man op Schiphol pas gepakt is, hoeveel is er dan al eerder gewoon wél doorheen geglipt zonder dat we het ooit horen? En straks mogen wij weer 100 formulieren invullen voor een paspoort of toeslag “voor de veiligheid”, terwijl het probleem blijkbaar gewoon bij die diensten zelf zit.

papieren staatsgeheimen in een koffer… dan is het niet alleen “beveiliging”, dan is het ook gewoon karakter en selectie: je kunt geen hek bouwen om een rot hart. en als hij de grootste is, hoeveel kleintjes lopen er dan rond die net onder de radar blijven omdat niemand meer durft te zeggen: hé, wat sjouw jij eigenlijk mee?

Feit is ook: als dit echt jarenlang liep, dan is het niet alleen een spion maar ook een organisatie die signalen heeft weggeredeneerd, niemand neemt ineens structureel koffers met papier mee zonder dat collega’s dat zien. En let op dat we nu weer in de reflex schieten van meer controles voor iedereen, terwijl je juist slim moet selecteren op afwijkend gedrag en óók zorgen dat klokkenluiders intern veilig kunnen melden, anders blijft iedereen stil uit angst voor gedoe. Die constante wantrouwenssfeer sloopt mensen trouwens net zo hard, stress, slapeloosheid, ziekmeldingen, dat wordt straks een stille bijvangst.