Angelina Jolie trots op littekens na dubbele borstverwijdering

nee maar echt, als je zó’n keuze moet maken omdat je genetisch zo’n risico draagt, dan mag je ook gewoon trots zijn op die littekens hoor. ik word alleen een beetje moe van mensen die daar meteen iets van “vrouwelijkheid” van vinden, laat die vrouw lekker leven en die operatie is al heftig genoeg.

mensen doen alsof littekens een soort instagram statement zijn maar het is vooral gewoon risk management op hard mode en als dat jou rust geeft dan is dat toch gewoon een w in plaats van al die “vrouwelijkheid” gatekeeping bruh

Vanuit mijn praktijk: littekens zijn niet alleen “een verhaal”, ze zijn ook letterlijk opgeslagen spanning in fascia en zenuwstelsel. Als iemand dan zegt “ik hou van mijn littekens”, hoor ik vooral: ik ben weer in regie en ik ben terug in mijn lijf, en dat is zó veel meer dan het westerse plaatje van knippen-plakken en klaar. En ja, preventief snijden is heftig, maar soms is het precies de keuze die je energie weer laat stromen ipv jarenlang leven in angst-stand.

Tuurlijk, als jij BRCA1 hebt en je kiest daarvoor: respect, dat is haar lijf en haar gezin. Maar ik krijg wel jeuk van die celebrity‑promo eromheen, want ondertussen wordt “preventief snijden” bijna als standaard oplossing verkocht en Big Pharma/ziekenhuiswereld verdient altijd mee aan angst, testen, scans, reconstructies enz… ik was zelf ook zo naïef en dacht dat het allemaal puur om zorg ging. Laat vrouwen vooral óók horen dat je niet alleen een gen bent maar een heel mens, met keuzes en risico’s die je zelf moet wegen, niet omdat een glossy interview het zo lekker framed!!!

Wat mij opvalt is dat “preventief” in dit soort stukken altijd klinkt als een soort simpele lifehack, terwijl zo’n mastectomie gewoon een rouwproces kan zijn, mét complicaties en jarenlange nasleep; dat mag best wat eerlijker erbij. En taalkundig: “dubbele borstverwijdering” is zo’n kromme term, alsof je twee losse objecten wegschroeft; schrijf gewoon mastectomie of dubbele mastectomie, klaar. Dat ze die littekens omarmt snap ik dan weer wél, want het is tenminste haar eigen verhaal en niet dat eeuwige commentaar van buitenaf.