Altijd de clown of de manager: hoe doorbreek je hardnekkige rolpatronen binnen de familie?

pff in elke familie heb je die vaste rol hè, bij ons ben ik altijd “de regelaar” en m’n broer de grappenmaker, en iedereen blijft je zo behandelen ook al ben je 33 en doodmoe met kids. helpt alleen als je een keer niet meedoet en gewoon zegt nee, zoek het uit, maar ja dan ben je meteen “ongezellig” 🙄

Herkenbaar, maar het gaat niet alleen om “nee zeggen”; je moet soms ook hardop benoemen wát er gebeurt: “jullie zetten mij steeds in de manager-stand en daar word ik chagrijnig van”. echter als je dan één keer bewust een andere rol pakt (de regelaar stelt een vraag i.p.v. oplossen, de clown zegt dat iets hem raakt) en je houdt dat een paar keer vol, dan schuift de rest meestal mee, al duurt het langer dan je lief is. En ja, dat voelt eerst ongemakkelijk, daarentegen is die tijdelijke ongemakkelijkheid vaak goedkoper dan nog 10 jaar familie-etentjes op automatische piloot.

Ja maar waarom moet íemand überhaupt “de clown” zijn om de boel gezellig te houden en een ander altijd “de manager” om alles te fixen?? En als je een keer niet lacht of niet regelt, dan ben jij ineens het probleem en niet dat hele familiecircus?? En dan?? Moet ik dat maar goed vinden???!!!

dat hele rolgedoe begint vaak al bij opa/oma: “jij bent zo’n grappig kind” of “jij bent zo verstandig” en voor je het weet zit je vast in een etiket, en onze kinderen kijken daar zó bewust naar en nemen het over. wat bij ons hielp is niet nóg harder praten aan tafel maar gewoon de setting veranderen: buiten wandelen, samen iets maken, vuurkorf aan, dan vallen die manager/clown-maskers veel natuurlijker weg en zie je ineens weer de mens ipv de rol. en ja, als je dan tóch weer in dat oude systeem wordt getrokken, gewoon even stil zijn en ademhalen, dat is soms al rebels genoeg 😅